-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Premiery filmów zdubbingowanych wg. miesiąca premiery w kinach:
12 grudnia 1981 roku wprowadzono w Polsce stan wojenny, pozamykano kina, przestały wychodzić gazety. Życie kulturalne zaczęło się normować dopiero na przełomie marca-kwietnia 1982 roku. Prawie trzy miesięczna przerwa i ogólnie bardzo słaby repertuar kinowy, wpłynęły znacząco na ilość zdubbingowanych filmów w tym roku.
marzec- Wakacje dla psa;
kwiecień-Teheran 43;
maj- Czarna kura; Za krzakiem tarniny;
czerwiec- Bajka opowiedziana nocą; Piękne dzieciństwo; Deszczowa pani;
sierpień- Syn gór;
grudzień- Czarodziejski kleks;
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
1.Wakacje dla psa (Prázdniny pro psa) - CSRS 1980 reż.: Jaroslava Vošmiková
reż. dubb.: Izabela Falewicz
dialogi: Joanna Klimkiewicz
dźwięk: Danuta Sierant
montaż: Krzysztof Łapiński
kier.prod: Wojciech Rakowski
-Filip Gębski; Janusz Paluszkiewicz; Olga Bielska; Marek Lewandowski; Jolanta Wołłejko; Andrzej Kopiczyński; Jacek Czyż; Michal Sawczuk; Justyna Raubo; Eryk Szulia; Marcin Buliński; Anna Romantowska; Irena Kownas; Aleksander Gawroński; ...
"W domu państwa Mrazów trwają gorączkowe przygotowania do wakacyjnych wyjazdów: rodziców do sanatorium, a 8-letniego Piotra do dziadków na wieś. Ojciec przygotowuje samochód do dalekiego wyjazdu, naprawiając w tajemnicy przed mamą - części silnika w łazience. W całe zamieszanie wpada przyjaciółka mamy, Alicja z terierem Blekiem, prosząc o przechowanie go podczas jej pobytu nad morzem. Pani Mrazova odmawia, Alicja nalega, pies szczeka, trzeba więc wezwać na pomoc męża. Na widok spustoszeń w łazience pani Mrazovej odbiera mowę, z czego korzysta Alicja ulatniając się dyskretnie. Blek jednak zostaje, trzeba go więc będzie wysłać na wieś razem z Piotrem..."[FSP]
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
2.Teheran 43 (Tiegieran-43 - Тегеран-43) - ZSRR 1981 reż. Aleksandr Ałow i Władymir Naumow
reż. dubb.: Maria Piotrowska
tekst: Krystyna Albrecht
dźwięk: Stanisław Uszyński
montaż: Anna Szatkowska
kierownictwo produkcji: Wojciech Rakowski
Andriej Iljicz, André - Igor Kostolewski - Krzysztof Marek,
Marie Loundi i Natalia - Natalia Biełochwostikowa - Dorota Kawęcka,
adwokat Legraine - Curd Jürgens - Igor Śmiałowski,
inspektor policji Foche - Alain Delon - Tadeusz Wieczorek,
Max Richard - Armen Dżigarchanian - Roman Wilhelmi,
Scherner - Albert Fiłozof - Jacek Czyż,
Jermolin - Nikołaj Grińko - Krystian Tomczak,
Dennis Pew - Georges Géret - Juliusz Berger; ...
.
"Zrealizowany z rozmachem, imponujący bogatą oprawa scenograficzną i gwiazdorską obsadą (Natalia Biełochwostikowa, Alain Delon, Curd Jürgens) "Teheran 43" mieści się w formule sensacyjnego dramatu politycznego. Akcja rozgrywa się na dwóch płaszczyznach czasowych - podczas Teherańskiej Konferencji 1943 roku i współcześnie. Ponieważ głównym tematem filmu jest historia udaremnienia przez kontrwywiad radziecki zamachu na Wielką Trójkę (Stalin; Roosevelt, Churchill), ta pierwsza płaszczyzna jest ważniejsza i zdecydowała o konstrukcji obrazu. Druga, współczesna, zawiera dramatyczne implikacje wydarzeń teherańskich na dzień dzisiejszy. Po ponad trzydziestu latach jeden z uczestników zbrodniczego spisku ujawnia dotyczące go materiały. Okazuje się, że mimo upływu lat sprawa dla wielu jest wciąż żywa, toczy się bezpardonowa walka o zdobycie dokumentów, a jej ofiarami padają również niewinni ludzie.
Francuski adwokat Legraine na konferencji prasowej zorganizowanej w swym paryskim biurze oznajmia dziennikarzom, że niejaki Max Richard zlecił jego firmie aukcyjną sprzedaż dokumentów - rękopisów z podpisami Hitlera i materiałów filmowych dotyczących nieudanego zamachu na Wielką Trójkę (Stalin, Roosevelt, Churchill) podczas konferencji Teherańskiej w 1943 r. Informacje budzą duże zainteresowanie, do adwokata zgłasza się też w tej sprawie inspektor Foche, usiłujący bezskutecznie ustalić, gdzie można odnaleźć Richarda. Po konferencji Legraine udaje się do Nowego Jorku, by odbyć spotkanie z Johnsonem, także interesującym się sensacyjnymi dokumentami.
W tym czasie z Moskwy do Paryża przybywa Andriej Iljicz, w latach II wojny światowej oficer radzieckiego kontrwywiadu, zaangażowany w unicestwienie teherańskiego spisku - ma stwierdzić autentyczność materiałów.
Legraine spotyka się z Maxem, który opowiada o szczegółach nieudanego zamachu i wyjawia, że odpowiedzialnym zań był Scherner, pseudonim "Kat" - czołowy specjalista Trzeciej Rzeszy od zabójstw i dywersji, kończący właśnie karę więzienia. Max nie ukrywa, iż tego człowieka najbardziej się obawia.
Teheran, jesień 1943 roku. Kierowani przez Schernera hitlerowscy agenci z zawodowym zabójcą Maxem przygotowują - nie przebierając w środkach, nie cofając się przed morderstwami - zamach na szefów trzech sojuszniczych mocarstw, mających spotkać się w stolicy Iranu na przełomie listopada i grudnia. Z drugiej strony działania podejmuje wywiad radziecki. Jednemu z wywiadowców, Andriejowi Iljiczowi-André pomaga - początkowo przypadkowo zaplątana w te sprawy - Marie Louni, Francuzka pochodzenia rosyjskiego, której męża w okupowanej Francji zamordowali Niemcy. Między młodymi rodzi się uczucie.
Lata osiemdziesiąte. Dziennikarka Natalia, córka Marie Louni usiłuje porozmawiać z przebywającym w Paryżu Andriejem Iljiczem, przypomnieć mu swoją matkę, ale André, spieszący się na samolot do Londynu, szybko kończy rozmowę. Natalię, indagującą jeszcze potem Legraine i Foche'a, spostrzega nieznajomy mężczyzna, który poleca swemu towarzyszowi śledzenie dziennikarki, gdyż "jej matka ma jakiś związek z tą sprawą..."
Teheran 1943. Andriej i jego współtowarzysze przy wydatnej pomocy Marie, która ma też kontakty z Maxem, są coraz bliżsi zdemaskowania planów hitlerowców. André udaje się też wkrótce rozszyfrować rzecz najważniejszą - dokładny termin i miejsce planowanego zamachu. Sądzi on, i słusznie, że zamach odbędzie się 30 listopada w dzień urodzin Churchilla w ambasadzie angielskiej.
Lata osiemdziesiąte. Aukcja materiałów Maxa nie dochodzi do skutku, gdyż zostają one skradzione z bankowych sejfów. Wydarzenie to zbiega się z drugim: terroryści opanowują samolot, a za uwolnienie jego pasażerów, wśród których są Marie i Legraine żądają wydania im przebywającego w więzieniu Schernera. Ich żądania zostają spełnione, zakładnicy odzyskują wolność, a porywacze odlatują samolotem z Schernerem.
Andriej spotyka się z Natalią. Mówi, że rozpoznał w niej córkę Marie Louni, prosi o umożliwienie kontaktu z matką, gdyż grozi jej śmiertelne niebezpieczeństwo. Natalia spełnia jego prośbę.
Max ukrywający się w ściśle zakonspirowanej kryjówce dowiaduje się z informacji telewizyjnych, że choć większość terrorystów ostrzelana na jednym z lotnisk, gdzie wylądował samolot, zginęła, Scherner ocalał. Max, choć sam morderca, jest przerażony, boi się zemsty bezwzględnego zbrodniarza za ujawnienie teherańskich dokumentów.
Teheran 1943. Radziecki wywiad rozszyfrowuje ostatecznie hitlerowców i unicestwia zamach na Wielką Trójkę, którego wykonawcą miał być Max.
Lata osiemdziesiąte. Na paryskiej ulicy w pobliżu domu Marie ginie inspektor Foche - przypłaca życiem udaremnienie napadu na kobietę.
W swej kryjówce zostaje zastrzelony Max - wyrok wykonuje Scherner.
Andriej spotyka się z Marie. Spotkanie kończy się tragicznie - nieznany sprawca ciężarowym samochodem najeżdża na budkę telefoniczną, z której Marie dzwoniła do córki, by powiadomić ją o rychłej wizycie Andrieja w ich domu...
Rozmawiając przed wyjazdem do kraju z Legrainem Andriej dowiaduje się o śmierci Maxa i zniszczeniu jego materiałów. Żegnając się z adwokatem mówi: "Cóż, pozostaje pamięć. Pamięć. Zwykła ludzka pamięć. To najpewniejsze..." [FSP]
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
3. Czarna kura (Czornaja kurica, ili podziemnyje żytieli = Чёрная курица, или подземные жители) - ZSRR 1980 reż. Wiktor Gries
reż.dubb. Czesław Staszewski
tekst : Elżbieta Marusik
dźwięk: Anatol Łapuchowski
montaż: Ewa Rajczak
kierownictwo produkcji: Edward Kupsz
Alosza Łanskoj - Witalij Siedlecki - Anna Łuczyńska,
mamusia - Łarisa Kadocznikowa - Halina Miller,
tatuś - Aristarch Liwanow - Piotr Krukowski,
Iwan Karłowicz - Albert Fiłozof - Maciej Małek,...
.
"Koniec XVIII wieku. Kilkuletni chłopiec Alosza żegna się z rodzicami i wyjeżdża do Petersburga do szkoły. W pensjonacie, gdzie mieszkają chłopcy, i w szkole panuje surowa, niemal wojskowa dyscyplina, co jeszcze bardziej pogłębia samotność wrażliwego Aloszy. Życie wśród obcych, surowość wymagających nauczycieli, sny i marzenia dziecka przeplatają się ze sobą, tworząc jego wewnętrzny, zamknięty świat.
Mijają dni, podobne do siebie, określone precyzyjnie przez szkolny regulamin. Chłopiec jest nadal bardzo samotny, a jedynym "przyjacielem" jest spacerująca po podwórku pensjonatu czarna kura.
Pewnego razu, gdy kucharka schwyciła ptaka, by przygotować z niego obiad, chłopiec gorącymi prośbami przekonał dziewczynę, by odstąpiła od swego zamiaru. W tym momencie kura przemówiła do Aloszy ludzkim głosem i przedstawiła się jako minister podziemnego królestwa, który pod postacią czarnego ptaka ma do spełnienia bardzo ważną misję w świecie ludzi. W jej towarzystwie chłopiec wkroczył w zaczarowaną krainę podziemnych ludzi. Tutaj przywitał go król, który podziękował Aloszy za uratowanie swego wysłannika i obiecał chłopcu nagrodę za szlachetny czyn. Tą nagroda ma być nieograniczona wiedza o każdym przedmiocie, o którym chłopiec pomyśli, lub o który zostanie zapytany. Alosza otrzymał od króla czarodziejskie ziarenko, którego nie wolno mu zgubić. W przeciwnym razie chłopiec utraci swoją nadludzką moc. Jedynym warunkiem, jaki postawił chłopcu król, jest konieczność dochowania bezwzględnej tajemnicy - pod żadnym pozorem Alosza nie może wyjawić nikomu z ludzi prawdy o istnieniu czarodziejskiej krainy.
Następnego dnia podczas lekcji, chłopiec, który dotychczas nie wyróżniał się niczym szczególnym, wprawił w zdumienie nauczyciela swoją wiedzą i erudycją, recytując z pamięci całe strofy poematów i wypowiadając się kompetentnie o każdej rzeczy będącej przedmiotem rozmowy. Niezwykłe zjawisko zaczyna budzić zrozumiałą sensację w mieście. Alosza zostaje zaprowadzony na dwór carski i popisuje się swoją nieprawdopodobną wiedzą. Budzi zdumienie, lecz i obawę, czy taki człowiek, który wie wszystko, nie jest zbyt niebezpieczny dla państwa.
Pewnego razu Alosza zapytany podczas lekcji nie jest w stanie odpowiedzieć na najprostsze pytania. Orientuje się szybko, że przez nieuwagę zgubił czarodziejskie ziarenko. Zrozpaczony zwraca się o pomoc do czarnej kury. Minister podziemnego królestwa obiecuje swoją pomoc. W czasie następnej wizyty w zaczarowanym świecie Alosza otrzymuje od króla drugie ziarenko i jeszcze jedną przestrogę, by nigdy nie zdradził ich przed ludźmi. Bowiem zdrada naraziłaby podziemne królestwo na wiele nieprzyjemności - musieliby przenieść swoją siedzibę w dalekie miejsce.
Dzięki właściwościom ziarenka chłopiec znów zyskuje swoją czarowna moc. Mnożą się jednak natarczywe pytania kolegów i zdumionych nauczycieli; zmęczony i wyczerpany Alosza zdradza swych przyjaciół i dobroczyńców.
Zbyt późno zrozumiał jednak krzywdę jaką wyrządził swoim czynem podziemnym ludziom. Spełniły się słowa króla - zdrada Aloszy przynosi nieszczęście nie tylko jemu, ale przede wszystkim podziemnemu królestwu. W czasie ostatniej rozmowy z chłopcem król oznajmia Aloszy, że podziemni ludzie muszą na zawsze opuścić naznaczone zdradą miejsce i przenieść się w dalekie, nieznane nikomu strony. Przestrzega jednocześnie chłopca, by w przyszłości nigdy nie postępował w tak niegodny sposób, by zawsze dochowywał tajemnicy i nigdy nie zdradzał swoich przyjaciół.
Alosza zrozumiał słowa mądrego króla." [FSP]
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
4. Za krzakiem tarniny (Za trnkovým keřem ) - CSRS 1980 reż. Václav Gajer
reż.dubb. Zofia Dybowska-Aleksandrowicz
tekst: Elżbieta Kowalska
dźwięk: Krzysztof Łapiński
montaż: Anna Szatkowska
kierownictwo produkcji: Jan Szatkowski
dziadek Straka - Gustáv Valach - Janusz Paluszkiewicz,
Vašek Straka - Tomáš Holý - Filip Gębski,
Mama Vaška - Jana Brejchová - Małgorzata Włodarska,
Čahoun - Václav Sloup - Andrzej Gawroński,
ojciec Vaška - Ladislav Frej - Jerzy Molga,
dyrektor - Jiří Pleskot - Stanisław Gawlik, ...
" "Za krzakiem tarniny" zamyka trylogię filmów ("Pod Borsuczą skałą", "Na tropie kłusownika") Vaclava Gajera, której bohaterem jest miejski chłopiec Vašek spędzający swe kolejne wakacje u dziadka w lasach Szumawy. Stary gajowy Straka mądrze odkrywa przed wnukiem tajemnice i prawa przyrody. W pierwszym filmie jest ona ukazana idyllicznie, w pełni swej urody, podnieca dziecięcą fantazję i uczy poznawać świat tak różny od wielkomiejskiego. W następnym obrazie spojrzenie Vaška jest już mniej naiwne, chłopiec zaczyna rozumieć, że przyroda jest nie tylko piękna, ale i sprawiedliwa, rządzi się swoimi prawami, których nie można łamać. "Za krzakiem tarniny" (tytułowy krzak to miejsce, gdzie członkowie rodziny gajowego zwykli mówić sobie prawdę w oczy) podnosi już sprawę ochrony przyrody przed zgubną działalnością człowieka. W miarę dorastania chłopca powiększa się więc skala problemów.
Film ten przynosi zakończenie trwającego w poprzednich częściach trylogii sporu między gajowym Straką a jego synem, który po ukończeniu studiów "zdradził" Szumawę przenosząc się do miasta, zapowiada również, że mały Vašek będzie kiedyś kontynuatorem dzieła dziadka w krainie, którą pod jego wpływem pokochał.
Na początku wakacji, jak w każdym roku, mama przywozi Vaška do gajówki dziadka, który na powitanie wręcza mu prezent: myśliwski kapelusz. Chłopiec serdecznie wita się ze starymi przyjaciółmi: psem, sarenką Lizą i nową mieszkanką gajówki - szczekającą wroną. Kierowca ciężarówki Čahoun prowadzi chłopca w głąb lasu, aby pokazać mu stado pasących się na polance muflonów. Uczy go naśladować dźwięk, jakim muflony ostrzegają się przed nadchodzącym niebezpieczeństwem.
Vašek domyśla się, że dziadek ma jakieś zmartwienie. Okazuje się, że niepokoją go nieustanne przeloty helikoptera przewożącego materiały na budowę pobliskiego domu wypoczynkowego: nisko przelatująca maszyna płoszy zwierzynę. Poza tym dziadek ma towarzyszyć dyrektorowi ośrodka podczas polowania na muflony. Polowanie dwukrotnie nie udaje się: zanim dyrektor zdąży wystrzelić, muflony ostrzeżone przenikliwym gwizdem uciekają. Na starego gajowego pada podejrzenie o celowe udaremnianie tych wypraw. Następnym razem zastępuje go leśniczy Antoš i wykrywa prawdziwego winowajcę: to Vašek ostrzegał gwizdem muflony. Chcąc udobruchać obrażonego dyrektora, chłopiec udaje się po poradę do łowcy żmij Pernikářa. Ten radzi mu, aby - jak to jest w zwyczaju między dorosłymi - dał dygnitarzowi jakiś prezent. Vašek zjawia się więc w mieszkaniu dyrektora z ... dwoma butelkami piwa, czym jeszcze pogarsza sprawę. Nie wiedząc co czynić, chłopiec wysyła alarmujący list do rodziców, po czym ponawia wizytę. Tym razem udaje mu się wszystko wyjaśnić dyrektorowi, a nawet się z nim zaprzyjaźnić. Starszy pan, taki sam mieszczuch jakim był on sam, zanim zaczął przyjeżdżać na wakacje do dziadków na Szumawę, słucha z zaciekawieniem opowieści chłopca o lesie i jego mieszkańcach, uczy się też gwizdu owcy muflona.
Przyjeżdżają zaniepokojeni listem rodzice Vaška. Chłopiec cieszy się, że po latach nieporozumień dochodzi do rozmowy ojca z dziadkiem za krzakiem tarniny, gdzie zawsze trzeba mówić prawdę." [FSP]
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
5. Bajka opowiedziana nocą (Skazka, rasskazannaja nocziu = Сказка, рассказанная ночью) - ZSRR 1981 reż. Irma Rausz-Tarkowska
reż.dubb. Grzegorz Sielski
tekst: Elżbieta Włodarczyk
dźwięk: Elżbieta Matulewicz
montaż: Łucja Kryńska
kierownictwo produkcji: Bożena Dębowska
Student - Igor Kostolewski - Mariusz Wojciechowski,
Herszt - Aleksandr Łazariew - Michał Szewczyk,
Peter - Aleksandr Golibin - Bogumił Antczak,
Michel Holender - Aleksandr Kalagin - Ireneusz Kaskiewicz,
Aptekarz - Ramzes Dżabraiłow - Jan Hencz, ...
"Powoli zapada zmrok. Wędrujący lasem dwaj czeladnicy Edwin i Hugo z radością kierują się w stronę migocących w oddali światełek i po chwili stają na progu tajemniczej chaty. Tuż przed nimi dotarli tam Student i Aptekarz. Zastali tam otwarte drzwi, wesoło płonący ogień i mruczącego czarnego kota, przechadzającego się dostojnie po izbie. Cała czwórka postanawia spędzić tu noc. Żeby nie zasnąć - chata wydaje się jakaś dziwna i pełna podejrzanych odgłosów - postanawiają umilić sobie czas opowiadaniem bajek. Zaczyna Student...
...W krainie zwanej Pomeranią mieszkały dwa duchy: dobry - Leśny Człowiek i zły - Michael Holender. Żył tam także ubogi węglarz, Peter Munch. Lekceważony przez swoich rówieśników, ciągle powtarzał, że kiedyś się wzbogaci i odpłaci im za złe traktowanie. Pewnego dnia spotkał w lesie dobrego ducha, który pouczył go, w jaki sposób uczciwą pracą można zdobyć bogactwo. Chłopak był niecierpliwy - chciałby być bogaty natychmiast, a że Leśny Człowiek nie mógł ofiarować mu pieniędzy (był przecież dobrym duchem i miał tylko dobre rady) - więc wzgardził jego towarzystwem. Wkrótce potem dostrzegł na plaży dziwnego nieznajomego. Michel Holender, bo on to był właśnie, dał do zrozumienia młodzieńcowi, że małym kosztem mógłby uczynić go bogatym. Przy następnym spotkaniu Peter wsiadł do łodzi Michela, a kiedy zatopiły ją fale, znalazł się w jego podwodnym królestwie. Zły duch zażądał serca chłopca; serca, w którym panuje wyłącznie zawiść. Peter przystał z ochotą na tą propozycję, a po powrocie do domu w jednym z worków zamiast węgla odkrył błyszczące pieniądze. Ożenił się z zakochaną w nim Ilzą i odtąd całe dnie liczył swoją fortunę. Stał się smutny, ponury i bezwzględny. Dręczyło go zimno - zamiast serca miał wszak kamień. Jego żona, wspominając ich poprzednie ubóstwo, szczodrą ręką pomagała biednym. Niechętnym okiem patrzył na to jej Peter. Pewnego dnia przepędził biedotę i wyrzucił Ilzę, która w rozpaczy rzuciła się w toń jeziora. Nie pomogły odwiedziny w pieczarze Michela, gdzie za szybkami biły setki ludzkich serc, i błaganie o oddanie żony. W odpowiedzi nieszczęsny chłopak usłyszał tylko szyderczy śmiech. Odtąd przesiadywał nad brzegiem jeziora, czekając na powrót Ilzy...
... Student kilka razy musiał przerywać swoją opowieść. Najpierw przebiegły Aptekarz ruszył w ślad za czarnym kotem, mając nadzieję, że ten wskaże mu złoto - taką postać lubi przybierać podobno Michel. Szperając po zakamarkach, wpadł do piwnicy i trzeba było go ratować. Potem rozległo się delikatne pukanie do drzwi - to nadjechała piękna Hrabianka Emilia w towarzystwie Ciotuni i stangreta. Zdecydowawszy się na nocleg w samotnej chacie, przyłączyli się do grona słuchaczy. I znów pukanie - tym razem złowieszcze. To zjawili się rozbójnicy, żądając wydania Hrabianki, za którą spodziewali się sowitego okupu. Edwin w przebraniu Emilii i asystujący mu Student oddają się więc w ręce Herszta, który umieszcza ich w swojej siedzibie. A ponieważ Student kontynuuje opowieść, jej zakończenia słucha także rozbójnik. Wzruszony i przejęty losem Petera (nosi takie samo imię), postanawia dopomóc więźniom w ucieczce. Docierają do zamku Barona - tam właśnie zdążała Hrabianka, mająca poślubić jego właściciela. Stary Baron zamierza powiesić przybyszów, ale uwalnia ich przybyła właśnie Emilia. Nie chce wychodzić za mąż za obrzydliwego starca, więc czym prędzej opuszczają zamczysko.
I znów wszyscy spotykają się w tajemniczej leśnej chacie, znów bucha ogień w kominku, znów mruczy czarny kot. Herszt zbójów rozpoczyna kolejną opowieść. A Student i Hrabianka nie mogą oderwać od siebie oczu..." [FSP]
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
6. Piękne dzieciństwo (W odno priekrasnoje dietstwo - В одно прекрасное детство) - ZSRR 1979 reż.: Jakow Siegiel
reż. dubb.: Henryka Biedrzycka
dialogi: Elżbieta Kowalska
dźwięk: Zdzisław Siwecki
montaż: Anna Łukasik
kier.prod.: Wojciech Rakowski
dziadek Pietia jako dziecko - Wołodia Gibienko - Justyna Raubo,
jego mama - Liliana Alesznikowa - Mirosława Krajewska,
jego tata - Andriej Jureniew - Jacek Czyż,
wnuczek Pietia - Dima Lipsic - Justyna Raubo,...
.
"Jakow Siegel od dawna interesuje się tematyka dziecięcą, działając zarówno w obszarze twórczości filmowej, jak i literackiej. Dwa jego opowiadania, pochodzące ze zbioru "Jak pomogłem lotnictwu" stały się podstawa scenariusza "Pięknego dzieciństwa". Twórcy nadali utworowi formę filmu muzycznego, gdzie nieskomplikowana fabułę dynamizuje taniec, dodają jej uroku piosenki, uatrakcyjniają cyrkowe występy i lotnicze akrobacje.
Z czasów współczesnych, w których rozpoczyna się akcja filmu, przyspieszone klatki przenoszą widza w odległe lata, kiedy tańczono charlestona i zachwycano się "wspaniałymi mężczyznami w latających maszynach". Pretekstem do ożywienia tamtych wydarzeń stają się wspomnienia dziadka, snute pięcioletniemu wnukowi, który, jak każde dziecko, marzy o podniebnych podróżach. Czy jest to jednak rzeczywiście "opowieść dla wnuka"? "Nigdy nie zapomnę tego dnia" - mówi dziadek. I w finale zadowoleni są obaj: wnuk, ponieważ usłyszał historię, o jakiej tylko można marzyć, a dziadek - gdyż raz jeszcze z radością, ale i nostalgia mógł wrócić myślami do szczęśliwych lat..."[FSP]
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
7. Deszczowa Pani (Die Regentrude) - NRD 1976 reż. Ursula Schmanger
reż.dubb.Czesław Staszewski
tekst: Elżbieta Marusik
dźwięk: Anatol Łapuchowski
montaż: Henryka Gniewkowska
kierownictwo produkcji: Edward Kupsz
Deszczowa Pani - Cox Habbema - Halina Miller,
Maren - Brigitte Heinrich - Elżbieta Jasińska,
Andreas - Ingolf Gorges - Bogusław Semotiuk,
owczarz - Fred Delmare - Sławomir Misiurewicz,
matka Stina - Helga Göring - Maria Białobrzeska,
Wiesenbauer - Gerd Ehlers - Bogusław Sochnacki,
Moorbauer - Hans-Joachim Hanisch - Andrzej Łągwa,
Ognik - Wolfgang Brunecker - Janusz Kubicki, ...
.
"Scenariusz filmu opracowany został na motywach klasycznej już bajki Theodora Storma (1817-1888), w której odzwierciedla się odwieczne marzenie człowieka o możliwości poznania i podporządkowania sobie sił przyrody.
Młodzi bohaterowie filmu - Andreas i Maren - wyruszają na poszukiwanie Deszczowej Pani, w której mocy jest przerwanie suszy nękającej ich wioskę. Drogi do podziemnego królestwa władczyni deszczu broni złośliwy Ognik. Od pokonania trudności i sukcesu wieńczącego wyprawę zależy także ich osobiste szczęście - pod tym bowiem warunkiem ojciec Maren zgodzi się na ich ślub. Oczywiście jak to w bajkach bywa, wszystko kończy się pomyślnie.
Mieszkańcom małej wioski coraz bardziej daje się we znaki dotkliwa susza. Od trzech miesięcy nie spadła kropla deszczu, wysychają źródła, więdną kwiaty i liście drzew, jedyna czynna jeszcze studnia z trudem zaspokaja pragnienie ludzi i zwierząt. Tylko Moorbauer, którego łąki leżą na mokradłach, spokojnie zwozi siano dla swojej trzody. Myśli on o ożenku z Maren, która kocha jednak Andreasa, syna biednej matki Stine. Jego oświadczyny ojciec Maren zbywa żartem, że jeśli w ciągu 48 godzin spadnie deszcz i znów tryśnie źródełko na ich polu, Moorbauer może przysyłać swatów.
Andreas usiłuje pogłębić źródło na swoim polu, jednak zamiast wody, na dnie wykopu pokazują się języki ognia...
Matka Stine przypomina sobie opowieść swojej prababki o wielkiej suszy, która przed laty nawiedziła wieś. Przyczyną jej było zaśnięcie Deszczowej Pani. Matka Stine pamięta jednak zaklęcie, którym jej prababka wraz ze swoim narzeczonym obudzili władczynię deszczu.
Andreas wyrusza na poszukiwanie Deszczowej Pani. Po żmudnych poszukiwaniach domyśla się, że wejście do jej podziemnego królestwa znajduje się w starym drzewie. Niestety, w dotarciu do wejścia przeszkadza młodzieńcowi miotający płomienie Ognik. Nazajutrz Andreas i Maren chcą wyruszyć razem do drzewa, tak by dotrzeć tam przed wschodem słońca, którego promienie dają siłę Ognikowi. Duch ognia powiadamia jednak o wyprawie młodych ojca Maren i jej narzeczonego Moorbauera, który udaremnia wyprawę.
Dopiero następnego dnia zakochani docierają do drzewa, znajdują wejście i wchodzą do królestwa Deszczowej Pani. Ściga ich Ognik, który stara się odebrać im butelkę starego miodu, podarowanego przez matkę Stine, miota płomienie, przepala nić, którą Maren znaczy przejście w podziemnych korytarzach. Ale mimo przeszkód młodzi trafiają do komnaty Deszczowej Pani. Znajdują ją pogrążoną w głębokim śnie. Maren wypowiada zaklęcie, królowa deszczu budzi się, pokrzepiona łykiem miodu - tego samego, który ofiarowała niegdyś prababce Andreasa. Woda z podziemnego źródła niszczy moc Ognika - zaczyna padać deszcz.
Gdy Andreas i Maren wracają do ożywionej deszczem wioski, na niebie pokazuje się tęcza." [FSP]
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
8. Syn gór (Fiul muntilor) - Rumunia 1981 reż.: Gheorghe Naghi
reż.dubb. Zofia Dybowska-Aleksandrowicz
dialogi: Jan Moes
dźwięk: Jerzy Januszewski
montaż: Danuta Sierant (Łukasik)
kier.prod.: Jan Szatkowski
"Przeznaczony dla dzieci przygodowy "Syn gór" rozgrywa się w pięknych pejzażach Karpat Południowych. Prosta akcja opowiada o nieudanej próbie porwania małej bohaterki, która ma stać się zakładnikiem w szantażu wobec rumuńskiego specjalisty przebywającego za granica: wróci żywa do domu o ile ojciec zdradzi ważne tajemnice państwowe. Oczywiście cała akcja jest z góry skazana na niepowodzenie, a plan szpiegowski rozbija się o niespodziewana interwencje rówieśnika porwanej, tytułowego "syna gór" wychowanego w tej dzikiej okolicy i znającego wszystkie jej tajemnice.
Pani Maria, żona wybitnego specjalisty przebywającego na kongresie za granicą, wybrała się z córką Aliną na wycieczkę w malowniczy i rzadko uczęszczany region Karpat Południowych. Po drodze do schroniska przyłączył się do nich zagraniczny turysta imieniem Eryk, pragnący przemierzyć ten sam szlak. Choć wyraźnie trzymają się znaków, schroniska nie odnajdują i dopiero napotkany przypadkowo chłopiec imieniem Matei objaśnia im, że szlak ten - zamknięty zresztą ze względu na niebezpieczeństwo kamiennych lawin - prowadzi zupełnie inną trasą, a znaki ktoś przemalował. Zbliża się wieczór, chłopiec proponuje im podejście do samotnej stacji meteorologicznej na szczycie, gdzie mieszka z ojcem. Po drodze jednak odłącza się w ciemnościach pan Eryk wraz z Aliną. Mimo poszukiwań matka i Matei nie odnajdują ich. Chłopiec odprowadza panią Marię do stacji, a sam wraz z oswojonym niedźwiedziem Miticą wyrusza na poszukiwanie zaginionych. Pan Eryk odprowadził Alinę do jaskini, gdzie oczekiwali dwaj jego wspólnicy, mający porwać dziewczynkę, by szantażem wydrzeć jej ojcu tajemnice państwowe. Matei odkrywa ślady pana Eryka, dostaje się do jaskini i wyprowadza stamtąd dziewczynkę oraz pana Eryka, który nadal udaje przed nim pechowego turystę. Wszyscy troje docierają do stacji, do której pan Eryk wpuszcza następnie swych wspólników. Rano Matei uwalnia Alinę zamkniętą w pustym pomieszczeniu i uciekają w góry. Ukrywszy dziewczynkę pod strażą niedźwiedzia, Matei wraca następnie do stacji, by z rezerwowego nadajnika radiowego powiadomić o napadzie milicję i ojca, który zszedł do miasteczka po zakupy. Następnie ucieka po linie, chroni się w przepaść myląc pogoń trzech napastników. Napotkany po drodze myśliwy okazuje się oficerem milicji, przysłanym po dzieci. Jednakże próba schwytania napastników nie udaje się i milicjant sam zostaje jeńcem Rudiego i Cyklopa, wspólników pana Eryka. Raz jeszcze pomysłowość i odwaga Matei umożliwia uratowanie Aliny, a następnie ujęcie wszystkich przestępców. Po emocjonującej ucieczce w wagoniku kolejki linowej starej kopalni Matei oddaje Alinę pod opiekę matki, a sam uczestniczy w ostatecznej rozgrywce z uciekającymi w góry bandytami." [FSP]
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
9. Czarodziejski kleks (Kaňka do pohádky) - CSRS 1981 reż.: Ota Koval
reż. dubb.: Izabela Falewicz
dialogi: Krystyna Albrecht
dźwięk: Alina Hojnacka
montaż: Urszula Sierosławska
kier. produkcji: Andrzej Staśkiel
Bozenka - Žaneta Fuchsová - Justyna Raubo,
Olek - David Rýdl - Filip Gębski,
Janek - Lukáš Bech - Marcin Buliński,
matka - Milena Steinmasslová - Anna Seniuk,
ojciec - , Václav Helšus - Tadeusz Borowski,
Josef Lada - Josef Patočka - Stanisław Bieliński, ...
"Bohaterka filmu, ośmioletnia Bożenka wchodzi do świata bajek poprzez specjalny kleks na jednej z kart książki, jak Alicja przez zwierciadło do krainy czarów. Bożenka swobodnie wraca też ze świata fantazji do rzeczywistości, a razem z nią poznany w książce wiejski pastuszek i krowa Jawora, która wzbudzi popłoch w praskim metrze. Kleks umożliwia dzieciom cudowną podróż w czasie, spotkania z przedstawicielami poprzednich pokoleń, poznanie obyczajów dawnej wsi. Spotkania te, będące zderzeniem różnych epok, stały się źródłem wielu zabawnych sytuacji.
Ośmioletnia Bożenka po powrocie ze szkoły do domu włącza magnetofon i wysłuchuje rodzicielskich poleceń, a także życzeń z okazji imienin. W fortepianie odnajduje prezent, ukryty przez psotnego brata Olka - książkę "Josef Lada dzieciom". Bożenka, początkowo zmartwiona olbrzymim kleksem na jednej ze stron, szybko odkrywa jego czarodziejskie właściwości: cokolwiek się na nim położy, znika. Wreszcie sama staje na kleksie i trafia do pracowni Josefa Lady. Grzecznie go pozdrawia, ale musi wracać, bo woła ją braciszek. Rodzeństwo wsiada do metra, jadąc na spotkanie ojca. Bożenka zabiera ze sobą książkę i w czasie drogi znów pojawia się w pracowni malarza, ale tym razem go nie zastaje, wędruje więc na inne stronice książki. Trafia do zaśnieżonej wioski, gdzie stoi nieruchomo krowa. Dziewczynka dotknięciem sprawia - ku swemu zdziwieniu - że zwierzę ożywa, ale nie dość na tym: razem z Bożenką wkracza do metra powodując popłoch wśród pasażerów. Dziewczynka zabierając brata zmyka do wioski z bajki, ale tam czeka już rozzłoszczony właściciel krowy i zamyka oboje w chlewiku. Gdy uda się im stamtąd wydostać, uciekają przed goniącym ich wieśniakiem na dalsze strony książki, aż wreszcie poprzez kleks wracają do rzeczywistości. Okazuje się, że trafiają do biura rzeczy znalezionych, skąd zabierają ich zaniepokojeni rodzice.
Rano Bożenka i Olek znów wskakują do bajki, gdzie zawierają znajomość z pastuszkiem Jankiem i zabierają go do swojego domu. Olek pożycza Jankowi dżinsy i razem wyruszają do miasta. Janek nie może się nadziwić tylu nieznanym a cudownym urządzeniom. Podoba mu się i metro, i telefon, i samochody, ale najbardziej samoloty, ponieważ on sam próbował wynaleźć latającą machinę. Chcąc dobrze przyjrzeć się samolotom, Janek dostaje się na lotnisko, gdzie powoduje wielkie zamieszanie. Z opresji wybawiają go Bożenka i Olek pomagając mu wrócić do jego wioski. Olkowi szkoda jest nowych dżinsów, wybiera się więc za nim. Tymczasem książkę Bożenki porywają łobuziaki na ulicy i wrzucają do betoniarki.
Dziewczynka dowiaduje się, że otwarto wystawę twórczości Josefa Lady. Zwiedzając ją, odkrywa w gablocie książkę :Josef Lada dzieciom". Uszczęśliwiona, poprzez kleks wstępuje do bajki i odnajduje brata. Pożegnawszy Janka oboje wracają do oczekujących ich rodziców." [FSP]
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------