Polski-Dubbing.pl • Zobacz wątek - rok 1978

Strona główna forum Historia polskiego dubbingu 1970-1979

Możliwość pisania postów bez rejestracji.

Moderator: Zbigniew Dolny

rok 1978

Postprzez Zbigniew Dolny » 6 maja 2009, o 19:39

Premiery filmów dubbingowanych wg miesiąca premier:
styczeń: Błękitny ptak; Pociąg w śniegu;
luty: Przygody małpki Nuki; Wyspa skarbów;
marzec: Koncert na patelnię i orkiestrę;
kwiecień: Jak Iwanuszka szukał cudu;
maj: Rycerz i los; Niech żyją duchy;
czerwiec: Dziki niedźwiedź Gawryła; Dyrektor do wszystkiego; Bałwanek płynie do Afryki;
lipiec: Wiatr w żaglach; Szczęście na smyczy;
sierpień: Charlie Brown i jego kompania; Córka króla wszechmórz;
wrzesień: Biały Bim Czarne Ucho;
październik: Wąsata niania;
listopad: Ostatnia dwójka;

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
DUBBING ROKU-film telewizyjny
1. Pogoda dla bogaczy (Rich Man, Poor Man) - sezon 1 USA 1976 reż. David Greene, Bill Bixby
reż. dubb.: Zofia Dybowska-Aleksandrowicz

Rudy Jordache - Peter Strauss - Krzysztof Kolberger
Tom Jordache - Nick Nolte - Krzysztof Kołbasiuk
Julie Prescott - Susan Blakely - Anna Romantowska
Kate - Kay Lenz - Ewa Kania
Billy - Leigh McCloskey - Mirosław Konarowski
Ramona - Halina Chrobak
Annie - Anna Seniuk
Vicki - Joanna Szczepkowska
Maggie - Barbara Wrzesińska
Estep - Jerzy Kamas
Claire - Jolanta Zykun
Anthony Falconetti - William Smith - Roman Wilhelmi
Mary Jordache - Dorothy McGuire - Mira Morawska
Scott - Tomasz Zaliwski
Dillen - Marian Kociniak
oraz: Dorota Stalińska, Zdzisław Salaburski, Jan Kulczycki, Henryk Machalica, Zygmunt Malanowicz, Krzysztof Wakuliński, Andrzej Stockinger, Jan Tesarz, Marek Lewandowski, Małgorzata Włodarska, Zdzisław Tobiasz, Hanna Mikuć, Danuta Zaborowska, Jerzy Tkaczyk, Włodzimierz Bednarski, Michał Bajor, Teodor Gendera, ...

.Obrazek.Obrazek.Obrazek
.Obrazek.Obrazek.Obrazek
.Obrazek.Obrazek.Obrazek
.Obrazek.Obrazek.[Obrazek

Z całej, doskonałej i pamiętnej jeszcze po latach, polskiej wersji dubbingowej przypomnę dwie główne role:
.Obrazek.Obrazek
Rudy Jordache [Peter Strauss] i doskonale dubbingujący go w wersji polskiej Krzysztof Kolberger.

.Obrazek.Obrazek
Porywczy Tom Jordache [Nick Nolte] i użyczający mu głosu Krzysztof Kołbasiuk.

„Pogoda dla bogaczy" to zrealizowany w 1976 roku serial, który powstał na kanwie powieści Irwina Shawa pod tym samym tytułem. Film opowiada o losach dwóch braci Jordache, synów niemieckiego imigranta do USA i Amerykanki ze zubożałego dobrego domu. Starszy Rudy, zdolny, przystojny i pracowity, robi karierę w biznesie i polityce; młodszy Tom jest typem zawadiaki i żeby zarobić na chleb musi m.in. występować w ringu jako zawodowy bokser, a później zaokrętować się jako marynarz. Koleje ich życia przedstawione są na tle sytuacji społecznej, gospodarczej i politycznej Stanów Zjednoczonych w latach 1945–1960.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

DUBBING ROKU-film kinowy
2.Charlie Brown i jego kompania (Race for Your Life, Charlie Brown) -USA 1977 reż. Bill Melendez
reż. dubb.: Zofia Dybowska-Aleksandrowicz
dialogi: Grażyna Dyksińska-Rogalska
teksty piosenek: Zbigniew Stawecki
dźwięk: Zdzisław Siwecki
montaż: Urszula Sierosławska
kier. prod.: Tadeusz Simiński

Charlie Brown - Alicja Rojek
Sally - Małgorzata Włodarska
Patty - Ewa Złotowska
Lucy - Magda Szczerbińska
Linus - Maria Sienkiewicz
Marchie - Janina Traczykówna
chudy "byczek" - Marek Kwieciński
średni "byczek" - Dorota Stalińska
gruby "byczek" - Jacek Łapiński
Franklin i Woodstock - Danuta Przesmycka
Schroeder - Krystyna Żuchowska
Snoopy - Aleksander Gawroński, ...

.Obrazek.Obrazek.Obrazek
.Obrazek.Obrazek.Obrazek
.Obrazek.Obrazek.Obrazek
.Obrazek.Obrazek.Obrazek

.Obrazek
Przyjacielskiego Charliego Browna dubbingowała Alicja Rojek.

.Obrazek.Obrazek
Piękna, blondwłosa Sally przemówiła głosem Małgorzaty Włodarskiej [na zdjęciu po prawej].

.Obrazek.Obrazek
Rezolutna i mądra Patty to polski głos Ewy Złotowskiej.

.Obrazek.Obrazek
Okularnica Marchie to głos wspaniałej Janiny Traczykówny [na zdjęciu po prawej]

.Obrazek.Obrazek
Trzy "byczki" - chudy to Marek Kwieciński; gruby to Jacek Łapiński i średni, któremu głosu użyczyła Dorota Stalińska [na zdjęciu po prawej].

.Obrazek.Obrazek
Ciemnoskóry Franklin to Danuta Przesmycka.

.Obrazek.Obrazek.Obrazek
I na koniec, dwa oryginały: szczeniak Snoopy - Aleksander Gawroński, oraz ptaszek Woodstock - Danuta Przesmycka.

"Charlie Brown i jego kompania" jest już trzecim filmem Billa Melendeza o przygodach niesfornego skauta i jego przyjaciół. Wszystkie cieszyły się ogromnym powodzeniem, mimo niezbyt nowatorskiej oprawy plastycznej i animacji.
Autorem pierwowzoru literackiego jest Charles Monroe Schulz i on również jest twórcą scenariuszy do trzech filmowych adaptacji przygód Charlie'go i jego kompanów. Komiksy Schulza nazywane w Stanach "sagą Peanutsów" drukowane w milionach egzemplarzy są rozchwytywane. Kim są tytułowe "peanutsy"? W amerykańskim slangu słowo "peanut" znaczy maluch, brzdąc. Takimi właśnie, cokolwiek wyemancypowanymi brzdącami są Charlie i jemu podobne dzieci chyba nie tylko w Stanach.
Ślęcząc godzinami przed telewizorem na wylot znają świat dorosłych, jego instytucje i obyczaje. Co zatem robią sprytne "peanutsy"? Oczywiście starają się być dorosłe. Konstytuują się na wzór dorosłego społeczeństwa we frakcje i grupy, spory rozstrzygają tylko drogą wyborów i referendów, zaś ich ulubionym słówkiem jest słowo "demokracja".

Charlie Brown i jego kompania przybywają na letni obóz w Camp Remote. Na imponującym motocyklu wyścigowym przyjeżdża piesek Snoopy w towarzystwie ptaszka Woodstocka. Ich przybycie wita z niechęcią ponury kocur Brutus, postrach okolicy.
Już następnego ranka rozpoczyna się seria konkursów, turniejów i wyścigów. Rywalizują ze sobą drużyna "byczków" i drużyna dziewczynek. "Byczki" uznające bezpardonowe metody walki i dysponujące wyszukanym sprzętem triumfują prawie we wszystkich konkurencjach. Najważniejszy ma być jednak spływ Wielką Rzeką, który dowieść ma sprawności skautów. "Byczki" pewne są swego zwycięstwa - mają najlepszą łódź, a także... znają wszystkie skróty. Z zapadnięciem zmroku nadchodzi burza i Snoopy z Woodstockiem przepadają bez wieści. Zmoknięte dziewczynki znajdują schronienie w opuszczonym domu. Nawet i tu wiodą niekończący się dyskurs na temat swoiście pojmowanej demokracji, a każdy spór rozstrzygają kolejnym tajnym głosowaniem. Do odludnego domu docierają zziębnięci Snoopy i Woodstock. Acz niechętnie dziewczynki dzielą się z nimi skąpymi zapasami. Następnego dnia pogodzeni wyruszają wspólnie w dalszą drogę. Omal nie giną, gdy z gór poczynają sypać się odłamki skalne - trafili bowiem w okolice kamieniołomów, gdzie codziennie odbywają się odstrzały dynamitowe. To niecna banda "byczków" przestawiła kierunkowskaz stojący na rozwidleniu rzeki. Wkrótce "Byczki" spotyka zasłużona kara: silnik ich super-łodzi odmawia posłuszeństwa. Sfatygowana łódź dziewczynek też zaczyna przeciekać. Wówczas maleńki Woodstock konstruuje z liścia przemyślną tratwę i triumfalnie mija linię mety jako zwycięzca. (FSP)

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
3. Błękitny ptak (Siniaja ptica = Синяя птица = The Blue Bird) - ZSRR - USA 1976 reż. George Cukor
reż. dubb.: Henryka Biedrzycka

Matka, Czarownica, Światło, Macierzyńska Miłość - Elizabeth Taylor - Aleksandra Koncewicz,
Noc - Jane Fonda - Alicja Wyszyńska,
Kotka - Cicely Tyson - Mirosława Krajewska,
Przyjemność - Ava Gardner - Irena Kownas,
Mleko - Margarita Tierechowa - Dorota Kawęcka,
Cukier - Gieorgij Wicyn - Andrzej Gawroński,
klown - Oleg Popow - Wiesław Drzewicz,
Tiltil - Todd Lookinland - Czarek Kwieciński,
Mitil - Patsy Kensit - Monika Wysocka,
dziadek - Will Geer - Janusz Paluszkiewicz,
babka - Mona Washborne - Barbara Drapińska,
Czas - Robert Morley - Michał Pluciński,
Pies - George Cole - Zygmunt Listkiewicz, ...

.Obrazek

"Błękitny ptak" to pierwszy film zrealizowany we współpracy kinematografii radzieckiej i amerykańskiej. Film reżyserował nestor kina amerykańskiego George Cukor (Dama Kameliowa; Pokochajmy się). W "gwieździstej" obsadzie obok znakomitych aktorów rosyjskich - Margarity Tierechowej, Gieorgija Wicyna Olega Popowa i utalentowanej, młodziutkiej primabaleriny Nadieżdy Pawłowej znaleźli się znani aktorzy amerykańscy z Elizabeth Taylor i Jane Fonda na czele. Film inspirowała sztuka "Błękitny ptak" (1909) Maeterlincka.

Dzieci ubogiego drwala, Tiltil i jego młodsza siostra Mitil za drobne przewinienie zostają przez matkę pozbawione kolacji. Gdy po pewnym czasie przyniesie im posiłek do sypialni, dzieci będą już pogrążone w cudownym świecie bajki...
Zwabione rozbłyskującym ze wszystkich okien światłem dzieci podchodzą do wspaniałego pałacu. Tam spotykają staruszkę, która ujęta serdecznym pozdrowieniem powierza im trudne zadanie znalezienia błękitnego ptaka. Na drogę ofiarowuje Tiltilowi czapeczkę z drogocennym kamieniem, dzięki której może przemieniać ludzi w co mu się tylko żywnie spodoba. Żegnając się z dziećmi staruszka przeobraża się nagle w przepiękne Światło.
Szukając błękitnego ptaka dzieci trafiają do nieżyjących od dawna babci i dziadka. Opuszczając ich dom otrzymują "całkiem błękitnego" drozda.
Następnym etapem podróży rodzeństwa jest Kraina Przyjemności. Wbrew pozorom jej mieszkańcy nie są szczęśliwi i dzieci zdają sobie sprawę, że tu nie znajda ptaka.
W królestwie Nocy Tiltil odważnie otwierając kolejne drzwi odkrywa ludzkie nieszczęścia i niedole, ale ptaka nie znajduje.
Królestwo Przyszłości. Tu Tiltil i Mitil poznają jeszcze nie narodzone dzieci, które, gdy przyjdzie odpowiedni czas, zaniosą na Ziemię dobro i słońce.
W tych trudnych wędrówkach zawsze pomaga im dobra wróżka Światło. Dzięki niej dowiedzą się wiele o Wodzie, Ogniu, Czasie, Chlebie ...
Gdy po wszystkich przygodach Tiltil i Mitil obudza się rano we własnych łóżkach, usłyszą głos matki wzywającej na posiłek i zobaczą za stołem ojca - poczują się naprawdę szczęśliwi. Przepojone radością postanawiają podarować swoją ulubienicę, błękitną synogarlicę mieszkającej obok nich chorej dziewczynce. Wierzą głęboko, że będzie ona dla niej prawdziwym błękitnym ptakiem szczęścia... [FSP]

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
4. Pociąg w śniegu (Vlak u snijegu) - Jug. (Chorwacja) reż. Mate Relja
reż. dubb.: Mirosław Bartoszek

Ljuban Marić - Slavko Štimac - Tomek Kozłowicz
Pero - Željko Malčić - Sławek Pieniążek
Draga - Gordana Inkret - Małgorzata Sawicka, ...

.Obrazek

Oparty na popularnej, napisanej w okresie międzywojennym powieści Mate Lovraka "Pociąg w śniegu" jest filmem dedykowanym najmłodszej widowni. Opowiada o perypetiach uczniów wiejskiej szkoły podstawowej, którzy z inicjatywy nauczyciela zorganizowali w swej klasie samorząd, mający decydować o wszystkich sprawach małej społeczności. Swoistym egzaminem "dojrzałości" samorządu staje się wspólna wyprawa do miasta, pełna nieoczekiwanych przygód... [FSP]

Nauczyciel szkoły w Wielkiej Wsi proponuje swoim uczniom, aby na wzór dawnych wspólnot, o których uczyli się na lekcjach historii, zorganizowali samorząd uczniowski decydujący o wszystkich ich sprawach. Dzieci chętnie zgadzają się na podsunięty pomysł. Wybór jest trudny - na przewodniczącego muszą wybrać tego, "kogo uważają za mądrego i sprawiedliwego". W głosowaniu zwycięża Ljuban Marić - ku wielkiemu rozgoryczeniu Pery, syna miejscowego bogacza, który od dawna rywalizował z nim o względy koleżanki, Dragi. Tak powstaje dziecięca spółdzielnia, która nazwą "Zgoda".
Pewnego dnia redakcja pisma "Smilja" zaprasza dzieci na wycieczkę do Zagrzebia. W wielkim mieście czekają ich nie lada atrakcje: jazda kolejką linową, zwiedzanie miasta, drukarni, ogrodu zoologicznego. Mają także miejsce wydarzenia nieplanowane. W trakcie zwiedzania bazaru znikają Marica i Ivica, których odnajduje w końcu policjant. Przed teatrem grupa miastowych chłopców prowokuje uliczną bójkę z wiejskimi przybyszami. W końcu wszyscy docierają do drukarni i redakcji.
Mali spółdzielcy dowiadują się nagle, że ich nauczyciel, który już przed wyjazdem czuł się niezdrów, musi niezwłocznie udać się do szpitala. Do pociągu powrotnego dzieci wsiadają już same. Pero, który teraz bez nauczyciela czuje się pewniejszy, prowokuje kłótnię z Ljubanem. Dzieci dzielą się na dwa wrogie obozy. Zwolennicy Pero wraz ze swoim przywódcą przenoszą się do oddzielnego wagonu. W czasie podróży pociąg grzęźnie w zaspie śnieżnej, dalsza jazda jest niemożliwa. Przezorny Ljuban zarządza zbiórkę jedzenia - "ekonomista" będzie odtąd wydzielał porcje. W przedziałach staje się coraz zimniej - maszynista musi oszczędzać paliwo, tymczasem mała Draga ma wysoką temperaturę i dreszcze.
Do wagonu "spółdzielców" zgłasza się dwóch uciekinierów z obozu Pero: przemarznięci proszą o przyjęcie z powrotem do kolektywu. Życzliwy konduktor przynosi trochę żaru "na rozgrzewkę". Ljuban zarządza próbę odśnieżania drogi. Spółdzielcy wbrew zakazowi maszynisty i konduktora, usiłują rozgrzebać śnieżną górę. Niestety, bez skutku. W przedziale Pero zostało już tylko trzech buntowników, usiłują pocieszyć się słowami piosenki: "niech inni pracują, niech inni się męczą, a gdy pociąg ruszy, wagon nasz pojedzie z nimi".
Gdy Pero zostaje sam, przychodzi do Ljubana prosząc o przyjęcie do wspólnoty. Ten jednak odsyła go do sądu "spółdzielców".
Dzieci podejmują drugą próbę walki ze śniegiem - dzięki pomysłowi Pero udaje im się oczyścić trasę. Zrehabilitowany Pero wraca do społeczności. Pociąg rusza w dalsza drogę... (FSP)

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
5. Przygody małpki Nuki (Prikluczenija Nuki = Приключения Нуки) - ZSRR 1975 reż. Jewgienij Ostaszenko
reż. dubb.: Izabela Falewicz

Wala - Sasza Zabotin - Piotr Borowik
Filka - Andriej Machow - Maciej Rodowicz
Misza - Jura Ostaszenko - Mariusz Kasprzyk
Iroczka - Katia Korabielnik - Izabella Wołowska, ...

.Obrazek

Punktem wyjścia scenariusza była notatka w prasie, że na lotnisku Szeremietiewo pewnemu moskwiczaninowi wracającemu z delegacji zagranicznej uciekła małpka. Wokół tego obfitującego w różnorakie możliwości rozwiązań wydarzenia twórcy osnuli akcje filmu, w którym przygody zwierzęcia i dzieci, jego kolejnych opiekunów, stanowią dla dziecięcej widowni okazję do postawienia pytań o sens opieki nad słabszym. Jest w tym filmie wiele żywiołowego, naturalnego humoru mającego swe źródło w obserwacji poczynań małpki, uwikłanej w najdziwniejsze dla niej samej i otoczenia przygody.
Scenariusz napisał wybitny reżyser filmów przyrodniczych Boris Dolin (Dzieje jednej obrączki; Ślepy pelikan; Szary rozbójnik), który tym razem umiejętnie połączył nienatrętna dydaktykę z interesująca intrygą stawiając sobie za cel rozbudzenie wrażliwości dzieci na piękno przyrody. Reżyserował młody dokumentalista Jewgienij Ostaszenko, wierny uczeń i współpracownik Dolina. [FSP]

Na podmoskiewskim lotnisku Alosza z mamą czekają na ojca wracającego z Włoch. Przywiózł on synkowi wspaniały prezent - żywą małpkę. W drodze do domu "prezent" ucieka jednak z samochodu. Rodzice powiadamiają milicję, próbują też szukać małpki poprzez ogłoszenia w prasie. Tymczasem zguba grasuje po podmoskiewskim letnisku wzbudzając fantastyczne domysły i podejrzenia co do "siły nieczystej", kiedy usiłuje zdobyć pożywienie na obozie pionierskim, robi bałagan w pracowni malarskiej i zakłóca spokój mieszkankom kurnika. W końcu tajemniczy psotnik daje się rozpoznać trójce przyjaciół - Filce, Walce i Miszy, którzy za wszelką cenę usiłują małpkę złapać. Gdy im się to wreszcie udaje, babka jednego z chłopców przepędza "szatana". Dzieci dają ogłoszenie w prasie przyrodniczej, postanawiają też sprawdzić czy nie została już oddana właścicielom. Jadą na daczę, gdzie mieszka Alosza z rodzicami i tam przekonują się, że jest to chłopiec o sadystycznych skłonnościach, poddający zwierzęta okrutnej pseudotresurze. Chłopcy mają więc dodatkowy bodziec, by odnaleźć małpkę nim trafi do jego rąk. Tymczasem trafiła już ona do moskiewskiego teatru w trakcie spektaklu "Otella", a następnie do fryzjera. Po chłodnej deszczowej nocy silnie przeziębioną małpkę znajduje Iroczka spacerująca z babcią w parku. Troskliwie pielęgnowana małpka odzyskuje zdrowie. Wkrótce jednak znów ginie spłoszona na spacerze przez psa. Tymczasem mama Iroczki wykryła na obroży małpki włoski adres i nazwisko właściciela. Okazało się, że małpka nazywa się Nuki i była własnością chorej dziewczynki z Mediolanu, której została skradziona, a następnie sprzedana. Chłopcy z podmoskiewskiego letniska kontaktują się z Iroczką i rozpoczynają wspólne poszukiwania Nuki. Po wielu perypetiach małpka zostaje schwytana przez milicję i oddana Aloszy - do czasu kiedy zostanie przekazana prawowitym opiekunom. Kierując się instynktem małpka ucieka jednak raz jeszcze i wraca do ludzi, którzy byli dla niej dobrzy - Iroczki i chłopców. Z ogromnym żalem dzieci podejmują decyzję wysłania małpki do Włoch. Razem żegnają na lotnisku odlatującą samolotem Nuki. (FSP)
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
6. Wyspa skarbów (Treasure Island) - Ang-Fr-NRF-Hiszp 1971 reż. John Hough
reż. dubb.: Henryka Biedrzycka

.Obrazek

Kolejna adaptacja filmowa powieści Roberta Louisa Stevensona. Ekranizacja ta nie wyróżniałaby się właściwie na tle poprzednich niczym szczególnym, gdyby nie rola Orsona Wellesa, który ukrywając się pod pseudonimem O. W. Jeeves jest także współautorem scenariusza. Jego kreacja zdecydowanie zdominowała cały film. "Długi" John Silver Wellesa mieści się znakomicie w galerii postaci stworzonych przez niego we własnych filmach (Obywatel Kane; Makbet; Dotknięcie zła) - ludzi mocnych, brutalnych, pozbawionych skrupułów, a jednak o "magnetycznej", przyciągającej osobowości... [FSP]

W gospodzie pani Hawkins zatrzymuje się stary żeglarz Billy Bones. Wkrótce składają mu wizyty dziwne postacie: marynarz zwany Czarnym Psem i Ślepy Pew, grożąc mu śmiercią za ukrywanie czegoś. Tuż przed ponownym przybyciem Pewa i jego ludzi na ostateczną rozprawę, Bones wręcza małemu Jimowi, synowi właścicielki gospody, tajemnicze zawiniątko i przerażony umiera w ataku apopleksji. Jim ucieka i przekazuje pakunek dziedzicowi Trelawney'owi i doktorowi Livesey'owi, którzy odkrywają, że zawiera on mapę wyspy ze wskazaniem miejsca ukrycia sławnego skarbu pirata kapitana Flinta. Trelawney i doktor postanawiają zorganizować wyprawę po skarb i wyruszają wraz z Jimem na okręcie "Hispaniola" pod dowództwem kapitana Smolletta. Chłopiec przypadkiem odkrywa spisek zainicjowany przez jednonogiego kucharza zwanego Długim Johnem Silverem. Po przybyciu na miejsce ostrzeżony kapitan Smollett wysyła na ląd pod błahym pretekstem Długiego Johna z częścią jego kompanów i Jimem, a pozostałych buntowników zamyka pod pokładem, po czym sam wraz z Trelawneyem, Liveseyem i wiernymi im ludźmi wyrusza także na wyspę. Jim wkrótce ucieka Silverowi i przyłącza się do grupy Smolletta obozującej wewnątrz palisady zbudowanej niegdyś przez piratów. Po drodze spotyka od lat koczującego na wyspie obłąkanego Bena Gunna. Wyjawia mu cel wyprawy. Ben obiecuje chłopcu pomoc. W tym czasie uwięzieni w ładowni buntownicy wydostają się na pokład i opanowują okręt. Wieczorem Jim podpływa do "Hispanioli" na łodzi zrobionej przez Bena, zabija w walce mata Israela Handsa i podnosi kotwicę okrętu pozwalając mu dryfować na drugą stronę wyspy. Ludzie Silvera są zdezorientowani zniknięciem okrętu. Po powrocie na ląd Jim stwierdza jednak, że palisada jest w rękach Silvera. W jego posiadaniu jest również mapa wyspy, która wręczył mu jakoby Livesey zdradzając towarzyszy. Miejsce, w którym miał być zakopany skarb jest jednak zasadzką przygotowaną przez Livesey'a w porozumieniu ze sprytnym Długim Johnem, który w obliczu przegranej postanowił przejść na stronę przeciwników. Ale okazuje się, że skarbu już tam nie ma. Pojawia się Bem Gunn i wskazuje zdezorientowanym poszukiwaczom miejsce, na które go przeniósł. Oczom zebranych ukazują się stosy złotych monet, biżuterii, naczyń... W drodze powrotnej na jednej z wysp postanawia pozostać Długi John Silver, obecnie człowiek majętny; resztę życia chce spędzić w samotności pokutując za popełnione grzechy. "Hispaniola" wraz z resztą załogi i łupów powraca do Anglii. (FSP)

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
7. Koncert na patelnię i orkiestrę (Konzert für Bratpfanne und Orchester) - NRD 1975 reż. Hannelore Unterberg
reż. dubb.: Maria Piotrowska

Bum - Tobias Unterberg - Jacek Łągwa
Paule - Jörg Lehmann - Piotr Kiełbasiński
pan Kiling - Jaecki Schwarz - Andrzej Herder
Ottmar Dohlenei - Wolfgang Greese - Jerzy Przybylski
policjantka - Marianne Wünscher - Wiesława Grochowska, ...

.Obrazek

Hannelore Unterberg w swoim filmie spróbowała powiedzieć ile można osiągnąć dzięki twórczej fantazji, jeśli nie żałuje się trudu, by rozbudzić w dzieciach zainteresowanie sztuką i procesem tworzenia.

Bum jest dzieckiem niezwykle wrażliwym, kocha dźwięki, przy pomocy najróżniejszych przedmiotów próbuje tworzyć melodie. Niestety, dorośli najczęściej traktują jego muzyczne próby jako nieznośny hałas. Również okoliczne dzieci próbują grać na różnych "instrumentach" - patelniach, butelkach, zaś Bum znajduje "poręcz łoża księżnej Amalii", który to sprzęt okazuje się cudownym instrumentem wydającym wspaniałe dźwięki. W osiedlu ma odbyć się "Dzień dobrych pomysłów". Bum wpada na pomysł zorganizowania dziecięcej orkiestry, która zagra na przypadkowych "instrumentach"
prawdziwy koncert. Próby dziecięcej orkiestry prowadzi pan Kiling z Filharmonii. Dzieciom wszakże brak cierpliwości, próby są coraz krótsze i rzadsze. Wtedy do akcji wkracza czarodziejski dzbanek do kawy, poruszający się na trzech nogach i wspaniale grający na swym dzióbku. Mądry dzban czyni to jednak tylko w nagrodę za pilne ćwiczenia małych muzyków. Efekty są znakomite. Galowy koncert na patelnie z towarzyszeniem orkiestry staje się niezwykłym sukcesem dzieci - gromadzi on całe osiedle, mieszkańcy gorąco wiwatują na cześć małych artystów. [FSP]


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
8. Jak Iwanuszka szukał cudu (Kak Iwanuszka-duraczok za czudom chodił = Как Иванушка-дурачок за чудом ходил) - ZSRR 1976 reż. Nadieżda Koszewierowa
reż. dubb.: Zofia Dybowska-Aleksandrowicz

Iwanuszka - Oleg Dal - Krzysztof Kołbasiuk
Nastieńka - Jelena Proklowa - Ewa Kania
Marko Bogaty - Michaił Głuzski - Henryk Machalica
Baba Warwara - Tatiana Pelzer - Wanda Łuczycka, ...

.Obrazek

Jak w każdej bajce dobro triumfuje nad złem, bohaterem jest prosty i ubogi chłopiec, ale szlachetny i bezinteresowny, a akcja rozgrywa się w krainie cudów "za siedmioma górami, za siedmioma rzekami".

Iwanuszka spotkał w lesie mężczyznę dźwigającego ciężki worek. Zaproponował mu pomoc, ale nieznajomy rzucił się na niego z nożem, a następnie uciekł zostawiając u stóp młodzieńca wór pełen drogocennych przedmiotów należących do kupca Marka Bogatego.
Iwanuszka poszedł do miasteczka, by zwrócić znalezione dobra właścicielowi. Jego czyn przeraził Marka Bogatego, który nie mogąc uwierzyć w ludzką bezinteresowność - wietrzy w tym jakiś podstęp. Gdy zauważa, że Iwanuszka zaskarbił sobie sympatię jego jedynaczki Nastieńki, wszystko staje się jasne: nędzarz chce wkraść się do bogatej rodziny. Nie można do tego dopuścić. Warwara, niańka Nastienki, ma wsypać chłopcu truciznę do wina. Podstęp nie udaje się, gdyż Nastieńka podsłuchawszy rozmowę ojca z Warwarą uprzedza Iwanuszkę o niebezpieczeństwie, a dręczona wyrzutami sumienia Warwara daje mu sto rubli i przykazuje uciekać przed Markiem.
Zrozpaczona zniknięciem Iwanuszki Nastieńka ciężko zachorowała i straciła zdolność odczuwania emocji: nie potrafi ani cieszyć się, ani złościć, ani śmiać się, ani płakać. Bezradni wobec choroby lekarze stwierdzili, że dziewczynę uratować może tylko cud. Warwara wezwała Iwanuszkę i poprosiła o pomoc.
I chłopiec poszedł szukać cudu. W czasie długiej wędrówki przeżył wiele perypetii i spotkał ciekawych ludzi - Babę Jagę, koniokrada Fiedkę i króla z królestwa za siedmioma górami i siedmioma rzekami. W końcu dotarł do czarnoksiężnika Łukomora, który wręczył mu specjalną kredę i tabliczkę do wypisywania życzeń.
Gdy Iwanuszka powrócił - w domu Marka Bogatego przebywał fakir, który za obietnicę ręki Nastieńki i wysokiego posagu, miał uzdrowić dziewczynę. W tym samym czasie Iwanuszka i Warwara wypisywali życzenia na cudownej tabliczce. Skutek był nieoczekiwany. Najpierw Nastieńkę ogarnęła szalona złość, następnie zakochała się w fakirze. Ten ostatni jednak, dręczony wyrzutami sumienia, wyznał iż nie jest dobrym człowiekiem i odpowiednim kandydatem na jej męża. Po odjeździe fakira Nastieńka zrozumiała, że jej wybranym jest Iwanuszka. [FSP]
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
9. Rycerz i los (Skazanije o Sijawusze - Сказание о Сиявуше) - ZSRR (Tadżykistan) reż. Boris Kimiagarow

Sijawusz - Farhad Jusufow - Stefan Knothe
Sudaba - Swietłana Orłowa - Alicja Wyszyńska
Kawus - Otar Koberidze - Stanisław Zaczyk
Rustam - Bimbułat Watajew - Ignacy Machowski
Afrosiab - Ato Muhamiedżanow - Tadeusz Grabowski, ...

.Obrazek

":Szah-name" - "Księga Królów", perła literatury staroperskiej, sławny epos poety Abu'l-Quasima Mansura Firdausiego (ok. 932-ok. 1025), wskrzesza dzieje Iranu od czasów mitycznych po wiek VII, gdy państwo Sasanidów zostało podbite przez Arabów. Księga zawiera dzieje pięćdziesięciu legendarnych i historycznych królów Persji, a jej głównym motywem jest walka dobra ze złem... [FSP]

Sudaba i Sijawusz. Owdowiały szach Persji Kawus nie może zapomnieć zgasłej w kwiecie wieku małżonki. Umarła przy porodzie zdążywszy jeszcze obdarzyć kraj następcą tronu, Sijawuszem. Nienawidząc z tego powodu syna, szach oddaje malca na wychowanie najdzielniejszemu i najmądrzejszemu ze swych rycerzy, Rustamowi. Mijają lata. Osamotniony Kawus poślubia jedną ze swych nałożnic, piękną i sprytną Sudabę, która podstępem wkradła się w jego łaski. Na tętniący teraz życiem dwór przybywa niespodziewanie Rustam z Sijawuszem. Zapomniawszy o dawnym bólu szach zatrzymuje syna na dworze i sposobiąc go do objęcia w przyszłości tronu wtajemnicza w sprawy państwowe. Zamierza go także ożenić, w czym usiłuje przeszkodzić Sudaba, która zakochała się w synu swego męża. Gdy nie udaje jej się sprowokować pasierba drze na sobie szaty i oskarża Sijawusza o próbę gwałtu. Rozdarty między miłość do żony i syna szach postanawia dojść prawdy poprzez "sąd boży" na synu. Sijawusz wychodzi z tego obronną ręką, a potem wielkodusznie i ze skutkiem prosi ojca o darowanie winy macosze.
U granic państwa szacha staje stutysięczna armia odwiecznego wroga Persji - Turanu. Pod nieobecność Rustama wojskami perskimi dowodzi Sijawusz. Toczą się krwawe boje, wreszcie na polu walki spotykają się dwaj następcy tronu - Sijawusz i Human, syn władcy Turanu, Afrosiaba. Human ginie, wojska turańskie uciekają w popłochu. Nie cieszy to jednak Sijawusza. Miłujący nad wszystko pokój boi się rozpętania nowej, strasznej dla obu krajów wojny.
Pod sztandarem jelenia. Pokonany Afrosiab proponuje Persom pokój i jako jego gwarancję wysyła do obozu Sijawusza stu zakładników. Podburzony przez Sudabę szach nie zgadza się na propozycję Turanu, pragnie kontynuować wojnę. Pozbawia syna dowództwa, powierzając je przewrotnemu Tusowi, pupilowi żony. Sijawusz przekazuje dowództwo, ale stanowczo przeciwstawia się planom Tusa, który zamierza zgładzić podstępnie turańskich zakładników. Nie dowierzając Tusowi i jego pomocnikom Tułanowi i Zandze, Sijawusz sam wyrusza z zakładnikami do Turanu. Na granicy obu państw Tułan napada na Sijawusza i zakładników. Żołnierze perscy nie chcą jednak walczyć, zabijają Tułana. Sijawusz zaś - wierząc w pokojowe intencje i szlachetność Afrosiaba i mając nadzieję, że wstrzyma rozlew krwi - wkracza do Turanu. Władca Turanu, choć pałał chęcią zemsty na Sijawuszu, zobaczywszy jego podobieństwo do nieżyjącego syna proponuje mu pozostanie na zawsze w Turanie i następstwo tronu. Sijawusz nie przyjmuje propozycji, gdy nastanie pokój zamierza wrócić do ojczyzny. Tymczasem prosi Afrosiaba o pozwolenie zbudowania na pustyni miasta dla siebie i swych wojowników. Uzyskuje zgodę i wyjeżdża wraz z żoną Farangiz, córką Afrosiaba, który sam złączył ich ręce.
Minęły lata. W Sijawuszgrodzie, mieście pokoju i sprawiedliwości, Sijawusz pędzi spokojne życie z żoną i maleńkim synkiem. Czasem tylko z wyrazem tęsknej zadumy na twarzy pokazuje malcowi pobliską Persję. Nie wie, że z drugiej strony granicy obserwuje go Sudaba snując plany straszliwej zemsty. Porozumiawszy się z bratem władcy Turanu, Garsiwazem, macocha knuje intrygę mającą na celu skompromitowanie Sijawusza w oczach Afrosiaba. Początkowo władca Turanu nie wierzy w nielojalność Persa, w końcu jednak wyrusza przeciw temu, którego pokochał jak syna. Sijawuszgród pada, a jego młody władca wbija sobie kindżał w piersi.
Zrozpaczony wieścią o śmierci Sijawusza Rustam przybywa na dwór Kawusa. Zabija Sudabę, ale szach nie szuka na nim zemsty: Persję zaatakowali Turańczycy. Rustam musi stanąć na czele perskich wojsk. Persowie zwyciężają, Rustam zabija w pojedynku Garsiwaza. (FSP)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
10. Niech żyją duchy! (Ať žijí duchové) - CSRS 1977 reż. Oldřich Lipský
reż. dubb.: Maria Piotrowska
dialogi: Krystyna Kotecka

Rycerz Brtník - Jiří Sovák - Ryszard Dembiński
jego córka Leontynka - Dana Vávrová - Małgorzata Chałat
Janek - Jiří Procházka - Tomasz Kozłowicz
Adam - David Vlček - Jacek Bednarek
Wendelin - Tomáš Holý - Maciej Lelinski
Rudy - Igor Nachtigall - Sławomir Pieniążek
kierownik szkoły - Vlastimil Brodský - Czesław Jarosiewicz
Jouza - Lubomír Lipský - Bogdan Baer, ...

.Obrazek

Musical dla dzieci, zrealizowany przez Oldřicha Lipskýego, wytrawnego majstra komediowego. Akcja toczy się w ruinach starego zamku, w którym wiejskie dzieci, szukając miejsca do zabaw, odkrywają duchy. Ten punkt wyjścia stał się pretekstem do skonstruowania atrakcyjnej, wielowarstwowej intrygi, wzbogaconej wieloma komicznymi sytuacjami. [FSP]

W pobliżu miasteczka znajduje się stary zamek, który miejscowe dzieci chciałyby zaanektować jako miejsce zabaw, choć powiadają, że na zamku straszy. Plan ten torpeduje zajadle kierownik sklepu samoobsługowego Jouza, przekonujący miejskie władze, że na terenie starej budowli powinno się założyć hodowlę pieczarek. Po stronie dzieci opowiada się kierownik szkoły, którego wdzięczne dzieci zapraszają na wieczorną wycieczkę na zamek. Nie jest to ich pierwsza nocna eskapada: w czasie poprzednich wypraw przekonały się, że w ruinach krążą duchy. Spotykają je i tym razem: właściciela posesji średniowiecznego rycerza Brtnika i jego jedenastoletnią córkę Leontynkę. Dziewczynka i jej współcześni rówieśnicy szybko dochodzą do porozumienia, zwłaszcza po uwolnieniu przez chłopców jej ojca z pułapki, którą sam zastawił na niepożądanych gości.
Tymczasem trwa zażarta walka o zamek - dzieci kontra Jouza. Dzieci są gotowe pracą zasłużyć sobie na użytkowanie zamku, chcą zreperować dach, zasadzić drzewa, ale sprytny Jouza też nie próżnuje - wszelkimi sposobami usiłuje przeciągnąć mieszkańców miasteczka na swoją stronę. Sprawę w końcu rozstrzygają same duchy. Rycerz Brtnik, który polubił dzieci, posyła im do pomocy w remoncie zamku karzełki, a Leontynka ośmiesza Jouzę przy pomocy czarodziejskich sztuczek. Zamek zostaje przekazany dzieciom. (FSP)

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
11. Dziki niedźwiedź Gawryła (Dikij Gawriła = Дикий Гаврила) - ZSRR 1976 reż. Leonid Makaryczew
reż. dubb.: Maria Olejniczak

Mika - Natasza Bubnowa - Monika Wysocka
"Bańka" - Witalij Bujanow - Krzysztof Jarosiński
"Słoń" - Andriej Żarenow - Tomasz Kosewski
"Żelazo" - Kostia Tołstow - Czarek Kwieciński
"Żmija" - Sasza Kussul - Piotr Borowik
treser Nikolski - Michaił Bojarski - Piotr Wyszomirski
Wasilij Sawieljicz - Michaił Diewiatkin - Janusz Paluszkiewicz, ...

.Obrazek

Film dla dzieci o przygodach grupki małych przyjaciół, którzy kierowani szlachetnymi pobudkami wykradają cyrkowego niedźwiedzia i prowadzą go do lasu, by żył na swobodzie. Pogodną, przepojoną humorem i liryzmem opowieść zrealizował Leonid Makaryczew, reżyser w Polsce nieznany, mający już na koncie kilka filmów o tematyce dziecięcej (Czerwone pszczoły, Zabawa, Piątka na lato). FSP]

Do miasteczka przyjechał cyrk. Już na pierwszym przedstawieniu zebrała się cała dzieciarnia. Najwięcej zachwytów wzbudzały występy zwierząt. I nagle zdarzył się ten niesłychany wypadek: ogromny niedźwiedź Gawryła przestał słuchać tresera, wyprawiał różne dziwne rzeczy, by w końcu - ku ogólnemu przerażeniu - pójść do publiczności. Tymczasem dziewczynka Mika dała mu cukierek i uspokojony niedźwiedź wrócił na scenę. Występ został przerwany, a Mika wyrosła na bohaterkę: toż to ona poskromiła zwierzę!
Następne przedstawienie miało jeszcze bardziej dramatyczny przebieg: niedźwiedź rzucił się na tresera. Na szczęście sytuacja została opanowana, treser miał tylko lekkie zadrapania, a wobec zbuntowanego niedźwiedzia zastosowano surowy reżim: zamknięty w odosobnionej klatce został pozbawiony słodyczy. Tymczasem w miasteczku rozeszła się wieść, że Gawryłę uznano za wściekłego i zostanie zabity. Grupka przyjaciół, z Miką na czele postanowiła ratować swojego ulubieńca. Nocą zakradli się na teren cyrku i uprowadzili Gawryłę. Gdy rankiem afera wybuchła, dzieci zdążyły już załadować zwierzę na samochód wywożący śmieci za miasto. Postanowiły wyprawić niedźwiedzia do lasu, by żył na wolności. W tym celu trzeba było dojść do wielkiej rzeki, za którą rozpościerał się bór.
Całe miasteczko zostało postawione na nogi. W pościgu bierze udział milicja, cyrkowcy i przerażeni rodzice. Do akcji włączono helikoptery. Dzieci kryją się jak mogą i zacierają ślady. Po wielu przygodach docierają do celu: Gawryła musi tylko przepłynąć rzekę i będzie wolny. Wszyscy rzucają się do wody pociągając za sobą niedźwiedzia. Nagle rozlega się głos tresera Nikolskiego. Gawryła nasłuchuje chwilę i - zawraca. Przywykł do cyrku, wezwanie na arenę okazało się silniejsze od zewu krwi. (FSP)

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
12. Dyrektor do wszystkiego (Premiera) - Rum. 1976 reż. Mihai Constantinescu
reż. dubb.: Maria Piotrowska

Aleksandra Dan - Carmen Stănescu - Danuta Mniewska
Michai Dan - Radu Beligan - Janusz Kubicki
Titi - Toma Caragiu - Ryszard Sobolewski
Fanakie - Dem Rădulescu - Ryszard Dembiński
Veronika - Vasilica Tastaman - Zofia Grąziewicz
Manuela - Carmen Galin - Barbara Dzido
Vasiliu - Mircea Șeptilici - Kazimierz Iwiński
Vasilic - Emil Botta - Zygmunt Malawski
Bojandżu - Aurel Giurumia - Czesław Jarosiewicz, ...

.Obrazek

Gorzka komedia młodego reżysera Mihaia Constantinescu przynosi satyryczny obraz zamkniętego środowiska - zespołu teatralnego, w którym - jak w kropli wody - skupiają się typowe problemy i typowe postawy ludzkie. Autorytatywna, energiczna dyrektorka ingerująca w każdy najdrobniejszy szczegół funkcjonowania machiny teatralnej nie może oczywiście wniknąć we wszystkie problemy, a odzwyczaiwszy swoich współpracowników od inicjatywy, z konieczności musi pełnić rolę "straży pożarnej", ratując nieustannie walące się przedsięwzięcie. Cierpi na tym najwięcej jej własny dom rodzinny, mąż i syn boleśnie odczuwający nieustanną nieobecność w domu ich żony i matki. [FSP]

Andrea Dan jest znaną aktorką i dyrektorką Teatru Współczesnego w Bukareszcie. Młoda jeszcze, piękna i bardzo energiczna, żyje swą pracą zwłaszcza w gorącym okresie tuż przed premierą sztuki pisarza Vasiliu zatytułowanej "Przebieranka", w której gra główną rolę, mając za partnera starzejącego się gwiazdora Titi. Zaabsorbowanie Aleksandry pracą zawodową boleśnie przeżywa jej mąż Mihai, wybitny muzyk na którego spadł ciężar prowadzenia domu, z czym sobie zupełnie nie radzi. Co gorsze Mihai widzi, że pozbawiony matczynej opieki ich dorastający syn Nicu zaczyna się wykolejać. Próby zwrócenia uwagi Aleksandry na pogarszającą się sytuację domową nie przynoszą rezultatu.
Vasiliu zanudza Aleksandrę, aby jak najszybciej przystąpiła do prób jego nowej sztuki. Przybyła z prowincji młoda adeptka sztuki aktorskiej Manuela usiłuje wymóc na niej angaż, a przy okazji, nie zdając sobie sprawy kim jest ten przystojny, smutny pan beznadziejnie wyczekujący w sekretariacie, uwodzi męża Aleksandry. Trwają próby do "Otella", w którym tytułową rolę ma grać Titi; gwiazdorowi nieustannie mylą się obie role, a winę zwala na starego suflera Vasilicę, gorzko przeżywającego niezasłużone wymówki. Wszystkie te kłopoty, a także nieustanne i drobiazgowe ingerencje zwierzchników, zmieniają przedpremierowe życie Aleksandry w piekło. Spodziewa się, że premiera zakończy się fiaskiem, widzi jak oczekujący tego samego koledzy, z góry przygotowują sobie bezpieczne pozycje, chcąc ją obarczyć całą winą za porażkę. W noc premiery Nicu wyrusza samochodem ojca, zabranym bez zezwolenia, na przejażdżkę z dziewczyną i powoduje wypadek. Oczekując na szpitalnym korytarzu na wynik operacji syna Aleksandra analizuje przyczyny, które doprowadziły do rodzinnych rozdźwięków. Przekonuje się, że jej obowiązki żony i matki są równie ważne, co obowiązki artystki. Gdy premiera kończy się sukcesem obiecuje solennie Mihaiowi więcej czasu poświęcać domowi... do następnej premiery, zapewne. (FSP)
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
13. Bałwanek płynie do Afryki (Ein Schneemann für Afrika) - NRD 1977 reż. Rolf Losansky
reż.dubb.Henryka Biedrzycka

.Obrazek

"Bałwanek płynie do Afryki" to adresowana do najmłodszych bajka zrealizowana techniką kombinowaną, łączącą sekwencje aktorskie z animowanymi.

Z Rostocku wypływa w daleki rejs motorowiec "Wismar". Jeden z członków załogi, Karli, obiecał dziewczynce mieszkającej w porcie Cocoatuttibana - prezent z Europy. Nie bardzo wie co ma przywieźć, ale w drodze na statek widzi pięknego, śniegowego bałwana. Zabiera go więc do okrętowej chłodni, gdzie zajmuje miejsce obok licznych zapasów na długą podróż. Mimo kpin kolegów i niezadowolenia szefów, Karli nie zgadza się na usunięcie niecodziennego pasażera - bałwanek płynie do Afryki. Uczestniczyć będzie w tradycyjnych uroczystościach związanych z przepłynięciem równika i Gwiazdką na morzu. Tańczy i śpiewa, a nawet wypada za burtę, co grozi... roztopieniem. Zaradny Karli wpada na pomysł kuracji polegającej na zaaplikowaniu bałwankowi porcji płynu chłodniczego. "Lek" okazuje się niezwykle skuteczny. Bałwanek cały i zdrów dopływa do Afryki, gdzie wita go mała Asina. Dzieci są zachwycone. Radość trwa jednak krótko - od ciepła bałwanek zaczyna topnieć. Karli wyjaśnia Asinie, że bałwanek będzie musiał wrócić do chłodniejszego klimatu. Zabiera go radziecka załoga płynąca na Ocean Lodowaty. Zapłakana dziewczynka żegna bałwanka, wie że będzie odtąd cieszył jej rówieśników "gdzieś w dalekich krajach", gdzie śnieg nigdy nie topnieje... (FSP)
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
14. Wiatr w żaglach (Wietier nadieżdy = Ветер надежды) - ZSRR 1977 reż. Stanisław Goworuchin
reż. dubb.: Henryka Biedrzycka

kapitan - Paweł Machotin - Maciej Maciejewski
bosman Pietrowicz - Aleksiej Mironow - Tadeusz Włudarski
Grymanin - Aleksander Fiedorow - Grzegorz Wons
Zyrianow - Jurij Szłykow - Jacek Czyż, ...

.Obrazek

Adresowany do młodego widza "Wiatr w żaglach" jest typową opowieścia morską, przypominajacą trochę polski film "Załoga", nakręcony przed laty przez Jana Fethkiego. Tam akcja rozgrywała się na pokładzie "Daru Pomorza", tu - na szkolnym żaglowcu "Nadieżda" odbywającym daleki rejs do Australii. Jest w tym filmie przygoda, romantyka morza, emocja walki nz groźnym żywiołem, jest też rzetelny opis codziennego trudu załogi - elewów szkół morskich, zdobywających pierwsze marynarskie szlify. Atutem samym w sobie jest trójmasztowy żaglowiec, zachwycający urodą sylwety, a nastrojowe pieśni Władymira Wysockiego są swoistym poetycko-muzycznym komentarzem rozgrywających się na ekranie wydarzeń. [FSP]

W początkach maja szkolny żaglowiec "Nadieżda" opuścił macierzysty port udając się w drogę do Australii - na regaty oceaniczne, rozpoczynające się 4 czerwca w Adelajdzie. Z wyjątkiem dowództwa, załogę stanowią młodzi słuchacze szkół morskich, dla których ten rejs jest pierwszą wielką morską przygodą, a zarazem sprawdzianem umiejętności i predyspozycji na marynarza. Jest wśród nich Ukrainiec Siemion Łucenko, wesoły Gruzin Gija, pozujący na starego wygę Zyrianow, nieśmiały Nosow, potomek marynarskiego rodu Grimanin, wnuk - jak się później okaże - kapitana "Nadieżdy".
Pierwsze dni mijają spokojnie. Ciekawym ćwiczeniom ze sztuki żeglowania towarzyszą zajęcia całkiem prozaiczne w rodzaju szorowania pokładu czy obierania ziemniaków. Gdy żaglowiec zbliżał się do równika i chłopcy przygotowywali się do tradycyjnego święta Neptuna, zdarzył się dramatyczny wypadek. Nosow runął z wysokiego masztu do morza. Za nim - Grimanin, spontanicznie śpieszący na ratunek koledze. Na wodę błyskawicznie spuszczono szalupy, ale na nic zdałaby się akcja ratunkowa, gdyby nie celny strzał bosmana, który unieszkodliwił atakującego chłopców rekina. Kapitan ukarał Grimanina za samowolę, ale w głębi duszy dumny był z wnuka. Chłopak sprawdził się w trudnych okolicznościach, w przeciwieństwie do Nosowa, który utwierdził się w przekonaniu, że morze jest nie dla niego i poprosił kapitana o odesłanie pierwszym napotkanym statkiem na ląd.
Kolejną próbą sił był silny sztorm. Chłopcy zdali trudny egzamin celująco i "zaleczona" po odniesionych ranach "Nadieżda" kontynuowała podróż. Już była niedaleko Adelajdy gdy kapitan otrzymał telegram: "Na wyspie Wielka Berta eksplodował wulkan. Międzynarodowa ekipa wulkanologów w niebezpieczeństwie. Idący z pomocą liniowiec jest o dwa dni drogi od wyspy".
Żaglowiec zmienia kurs. Wkrótce oczom załogi ukazuje się ziejąca ogniem, wstrząsana wybuchami wyspa. Kapitan wzywa ochotników do akcji ratowniczej, zgłaszają się wszyscy. Ryzykując życiem chłopcy ratują skrajnie wyczerpanych naukowców. Nie zdążą już do Adelajdy, nie wezmą udziału w regatach. Odnieśli jednak stokroć cenniejsze zwycięstwo. I jak bohaterów wita ich po powrocie rodzinna ziemia. (FSP)

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
15. Szczęście na smyczy (Sreča na vrvici ) - Jug. (Słowenia) 1977 reż. Jane Kavčič
reż. dubb.: Czesław Staszewski

Matič - Matjaz Gruden - Sławek Pieniążek
Czarny Piorun - Matija Tavčar - Marek Jaros
Rok - Nino de Gleria - Jacek Bednarek
Neli - Rajšter Polona - Małgosia Sawicka
Rozjuszony Byk - Andrej Djordjević - Paweł Cent
Milena - Vesna Jevnikar - Dorota Wójcik
Natasza - Nataša Rojc - Marysia Guzówna
mama Matiča - Lidija Kozlović - Zofia Grąziewicz, ...

.Obrazek

Tytułowym "szczęściem na smyczy" jest w filmie imponujący nowofunland Jakub. Kavčič w swym filmie potraktował przyjaźń Matica z czworonożnym towarzyszem jako punkt wyjścia, fakt oczywisty. Istotą zaś dramatu chłopca staje się decyzja matki o oddaniu psa ("pies brudzi, hałasuje, depcze osiedlowe trawniki"). Dziecko wyczerpawszy repertuar próśb próbuje forteli - wszystko daremnie. Tak oto w sterylnie czystym i pozbawionym zieleni osiedlu nie ma już miejsca nawet dla psa, tak jak nie można postawić na betonie indiańskiego wigwamu. Film Kavčiča kończy się gorzką refleksją niewiele mającą wspólnego z tradycyjnym happy-endem: pozwólmy dzieciom na przyjaźń, choćby kłopotliwą, nie uszczęśliwiajmy ich błyszczącymi przedmiotami, których ani pragną, ani potrzebują. [FSP]

Jedenastoletni Matič przyjaźni się ze swoimi rówieśnikami: Rokiem, Czarnym Piorunem i Rozjuszonym Bykiem - takie bowiem przydomki noszą entuzjaści niekończącej się zabawy w Indian. Szczęśliwy zbieg okoliczności sprawia, że Matić zostaje zaangażowany do kręconego właśnie w Lublanie filmu - jego ekranowym przyjacielem zostaje ogromny nowofunland Jakub. Kiedy zdjęcia dobiegają końca ekipa ofiarowuje go chłopcu. Początkowa radość zostaje zakłócona kiedy Jakuba odkrywa mama, świadoma obowiązków związanych z opieką nad psem. Niezrażony Matič uczy swego czworonożnego przyjaciela porządku, wierząc, że i mama ulegnie w końcu urokowi psa. Próba wpojenia mu zasad higieny kończy się wszakże fatalnie - psisko samowolnie opuszcza wannę pełną piany i wędruje na rodzinną kanapę! Sąsiedzi również zaczynają skarżyć się na Jakuba, rzekomo zakłócającego spokój. Pewnego dnia Jakub znika, a w osiedlu ukazuje się ogłoszenie o znalezieniu psa i żądanie nagrody. Sprawcą kradzieży okazała się kompania Byka, surowo upomniana przez dzielnicowego. Jakub powraca do swego pana, który godzinami tresuje go na osiedlowym podwórku. Niestety, wobec powtarzających się skarg lokatorów mama podejmuje decyzję o oddaniu Jakuba. Matič i jego przyjaciele z podwórka próbują nawet podstępu - ich koleżanka Natasza przybywa "z ogłoszenia" by "kupić" Jakuba. Mama odkrywa podstęp i nie zgadza się na oddanie psa. Wówczas zrozpaczony Matič ukrywa Jakuba na dachu wieżowca. Pewnej nocy nadchodzi burza i Matič śpieszy na pomoc swemu pupilkowi. Przypłaci to zapaleniem płuc. Odwiedzają go solidarnie wszystkie dzieci z podwórka. Jakub zaś z inspiracji mamy powędruje do nowego pana. Matič choć wie, że będzie mógł go odwiedzać - nie daruje mamie rozstania z Jakubem. I wcale nie cieszy go obietnica nowego roweru... (FSP)
Zbigniew Dolny
Prawdziwy ekspert
 
Posty: 383
Dołączył(a): 15 gru 2011, o 01:28

Re: rok 1978

Postprzez Zbigniew Dolny » 4 sty 2016, o 11:24

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
16. Córka króla wszechmórz (Malá Morská Víla) - CSRS 1976 reż. Karel Kachyňa
reż. dubb.: Zofia Dybowska-Aleksandrowicz

Mała Syrenka - Miroslava Šafránková - Ewa Kania
książę - Petr Svojtka - Ireneusz Kocyłak
księżniczka - Libuše Šafránková - Maria Mamona, ...

.Obrazek

Baśń Karela Kachyňi o małej syrence powstała dla uczczenia setnej rocznicy śmierci Hansa Christiana Andersena, podobnie jak wyświetlane niedawno na naszych ekranach rysunkowy film japoński "Mała syrena" i radziecko-bułgarski "Syrenka i książę". Akcja filmu toczy się w królestwie podmorskim oraz w świecie ziemskim, w bajkowym średniowieczu, najczęstszej scenerii legend. Niewiele scen nakręcono w atelier; reżyser korzystał przeważnie z plenerów i wnętrz naturalnych. Prachovske skaly, które kiedyś były prawdopodobnie dnem morza, wraz z wybrzeżem Krymskim w okolicach Jałty tworzą wspaniałą scenerię podmorskiego królestwa. Sceny "ziemskie" realizowano m.in. w zamku w Kladrubach i opuszczonych wapiennych kamieniołomach w okolicach Karlsztejnu. [FSP]

W podmorskiej krainie, gdzie woda jest najgłębsza, stoi zamek Króla Wszechmórz. Jedna z sześciu córek władcy otrzymuje na swe szesnaste urodziny okręt, który ojciec specjalnie dla niej zatopił. Na przyjęciu jej najmłodsza siostra słucha opowieści o dziwnym świecie ludzi, który pozna dopiero za rok, kiedy z okazji szesnastych urodzin będzie mogła po raz pierwszy wypłynąć na brzeg. W tym dniu odbędzie się także jej ślub z księciem Morza Zachodzącego Słońca. Po przyjęciu Mała Syrenka odkrywa w komnacie, do której nie wolno jej było wchodzić, podobiznę swojej matki, o której losach nic nie wie.
Po roku Mała Syrenka przygotowując się do swych urodzin śpiewa piosenkę, którą słyszy piękny książę, który na okręcie obchodzi również swoje urodziny. Król Wszechmórz wywołuje burzę; okręt tonie, rzucony na skały. Syrence podoba się książę, ratuje go więc i składa na brzegu. Nieprzytomnego odnajduje cudzoziemska księżniczka. Ją pierwszą widzi książę po odzyskaniu przytomności i uważa za swą wybawicielkę.
Syrenka wraca do domu, ale nie może zapomnieć o ziemskim księciu. Wciąż odkłada termin swojego ślubu i nie bacząc na przestrogi ojca udaje się do czarownicy prosząc, aby dała jej - tak jak kiedyś matce zakochanej w rybaku - ludzką postać. Oddaje jej swój piękny głos i przyjmuje warunki czarownicy: jeśli po roku książę jej nie pokocha i ożeni się z inną - Syrenka zostanie zamieniona w morską pianę.
Książę znajduje Syrenkę na brzegu morza i zabiera do swego zamku. Piękna choć niema dziewczyna podbija serca wszystkich a dzięki magicznemu pierścieniowi ucisza burze i ratuje okręty księcia. Ale książę marzy o nieznanej dziewczynie, którą ujrzał kiedyś po zatonięciu okrętu. Rodzice chcą go koniecznie ożenić z cudzoziemską księżniczką, ale zakochany chłopiec odrzuca ich nalegania; w końcu jednak godzi się złożyć wizytę nieznajomej. Ku swej wielkiej radości poznaje w niej rzekomą wybawicielkę. Po ślubie małżonkowie wraz z Syrenką odpływają do domu. Czarownica podsuwa Syrence ostatnią szansę ocalenia: musi zabić księcia, który pogardził jej miłością. Syrenka składa pocałunek na ustach pogrążonego we śnie ukochanego i rzuca się do morza. Książę po przebudzeniu słyszy tylko z oddali jej ostatnią pieśń . (FSP)

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
17. Biały Bim, czarne ucho (Biełyj Bim, Czornoje Ucho = Белый Бим, Чёрное Ухо) - ZSRR 1970 reż. Stanisław Rostocki
reż. dubb.: Czesław Staszewski
dialogi: Krystyna Kotecka

Iwan Iwanowicz - Wiaczesław Tichonow - Jerzy Przybylski
Ciotka - Walentina Władimirowa - Halina Pawłowicz
"Szary" - Michaił Dadyko - Sławomir Misiurewicz
Dasza - Irina Szewczuk - Hanna Molenda
Tolik - Wasia Worobiew - Paweł Cłapak, ...

.Obrazek

Tytułowy Bim to seter irlandzki. Jego specyficzne umaszczenie oraz szczenięca pogoda ducha zjednują serce osamotnionego Iwana Iwanowicza, który przygarnia psa. Mieszkanie pod jednym dachem, wspólne spacery, nauka tresury i myślistwa hartują w Bimie męstwo i odwagę oraz gotowość oddania życia za swego ukochanego chlebodawcę. Czas spędzany razem owocuje bezgraniczną przyjaźnią - pies zaczyna wierzyć w ludzi, od Iwana oddala się nihilistyczna wizja schyłku życia. Wkrótce jednak los zweryfikuje siłę dokonanej przemiany. Stara kontuzja wyniesiona z czasów wojny nagle daje o sobie znać i mężczyzna trafia do szpitala. Osierocony pies wybiera się w długą podróż od drzwi do drzwi w poszukiwaniu swego pana. Pogoń za utraconym szczęściem przybiera dramatyczny obrót, pies zaznaje ludzkiej podłości i trafia do schroniska. Tragiczny splot zdarzeń nie łamie w nim jednak hartu ducha. Bim do końca walczy o własną godność. [materiały reklamowe dvd]

Stary, samotny mężczyzna, Iwan Iwanowicz bierze na wychowanie setera, niezbyt wydarzonego szczeniaka o dziwnej dla tej rasy maści: jest biały, tylko ucho ma czarne. Pies ochrzczony imieniem Bim rozwija się doskonale. Iwan Iwanowicz postanawia wystarać mu się o papiery rodowodowe, ale na wystawie rasowych psów Bim - odmieniec zostaje zdyskwalifikowany. Iwan Iwanowicz machnął na to ręką, kocha swego psa, jaki by on nie był. Po okresie edukacji myśliwskiej Bim ma ze swym panem wyruszyć na polowanie, ale plany unicestwia niespodziewana choroba Iwana Iwanowicza; odnowiła się wojenna kontuzja. Chory zostaje przewieziony do Moskwy. Bim pozostaje pod opieką sąsiadki.
Zrozpaczony niezrozumiałym dla niego osamotnieniem - sąsiadka daje mu tylko jeść i wypuszcza na dwór - usłyszawszy pewnego dnia sygnał karetki pogotowia, Bim biegnie za nią w nadziei odnalezienia swego pana. Biega tak przez kilka dni, aż wreszcie przepędzony rezygnuje. Odwiedza też miejsca, gdzie bywał z Iwanem Iwanowiczem - redakcję, przystanek autobusowy. Bim ma w kamienicy zaciekłego wroga w osobie "ciotki" skłóconej ze wszystkimi intrygantki i plotkary. Za jej sprawą trafia do komisariatu milicji jako bezpański i niebezpieczny dla otoczenia włóczęga. Sprawa się wyjaśnia i psa odprowadza do domu studentka Dasza, przypadkowa uczestniczka ulicznego zajścia. Dziewczyna dowiedziawszy się od sąsiadki o losie Bima przyczepia mu do obroży tabliczkę z adresem.
W parku Bim spotyka grupę dzieci dowodzonych przez rezolutnego Tolika, zaprzyjaźnia się z nimi, ale zostaje uprowadzony przez kolekcjonera psich tabliczek. Pozbawiony tabliczki identyfikacyjnej Bim znów tuła się po ulicach, szuka Daszy. Trafia na dworzec kolejowy w momencie, gdy pociąg uwożący dziewczynę rusza. Biegnie za pociągiem, przeżywa ciężkie chwile - łapa grzęźnie mu w przestawianej zwrotnicy. Gdy ledwie żywy wraca do domu - jest tam już Dasza, przerwała podróż, by sprawdzić co się stało z psem. Po wyjeździe dziewczyny Bimem opiekują się dzieci - wnuczka sąsiadki Lusia i Tolik. Ten ostatni spotkawszy "kolekcjonera" wypomina mu krzywdę Bima. Bojąc się odpowiedzialności za uprowadzenie psa mężczyzna zawiadamia lecznicę weterynaryjną, że Bim - według niego wściekły - pogryzł go. Od zastrzelenia chroni Bima sprowadzony przez Tolika lekarz, który stwierdza, że pies jest zdrowy.
Tęskniąc za Iwanem Iwanowiczem Bim znów wędruje jego śladami. Na przystanku autobusowym bierze go do wozu kierowca i sprzedaje przypadkowemu pasażerowi. Pies trafia na wieś. Jest mu tam nieźle, ale po pewnym czasie ucieka i wraca do miasta. Tolik bojąc się, by znów nie zginął, bierze go do siebie, ale przeciwni temu rodzice postanawiają po kryjomu usunąć psa z domu. W śnieżną, zimową noc ojciec Tolika wywozi Bima za miasto i przywiązuje do drzewa. Pies przegryza sznur i zmęczony, zziębnięty, ostatkiem sił dociera pod dom. Przejeżdża tam akurat wóz ze schroniska dla psów. Obsługa samochodu dowiedziawszy się od "ciotki", że pies jest bezdomny, zabiera go. Pozostawiony w schronisku w wozie Bim w nocy zamarza. Po powrocie ze szpitala Iwan Iwanowicz nie zastanie już wiernego druha... (FSP)

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
18. Wąsata niania (Usatyj nian´ = Усатый нянь) - ZSRR 1977 reż. Władimir Grammatikow
reż. dubb.: Izabela Falewicz

Kesza - Siergiej Prochanow - Krzysztof Kołbasiuk
Marina Borisowna - Ludmiła Szagałowa - Katarzyna Łaniewska
Arina Rodionowa - Jelizawieta Uwarowa - Jadwiga Kuryluk, ...

.Obrazek

Wesoła opowieść o przedszkolu, w którym rolę niańki równie czarujących co rozbrykanych maluchów pełni 17-letni chłopak, sam sprawiający niejakie kłopoty wychowawcze i odbywający tu coś w rodzaju reedukacji, podbija serca bezpretensjonalnością, lekkością i wdziękiem. Debiutujący reżyser Władymir Grammatikow nasycił film muzyką, piosenką, tańcami, a nade wszystko radosna atmosferą szczęśliwego dzieciństwa. . [FSP]

Kesza ma 17 lat, skończoną dziesięciolatkę i dużo wolnego czasu. O dalszej nauce nie myśli, pracować mu się nie chce. W łaźni, gdzie znalazł mu zajęcie znajomy milicjant, wytrzymał kilka dni, roznoszenie gazet też mu nie przypadło do gustu. Wałęsa się od rana do nocy z koleżkami i nieodłączną gitarą wykrzykując rozpierająca go radość życia, co jednak zatruwa życie innym. Żalą się ludzie na niego, ślą skargi. Miarka się przebrała gdy - chcąc zaimponować Pięknej Nieznajomej - dosiadł motocykla i wyrżnął niefortunnie w kiosk. Wezwano go na zebranie Komitetu Osiedlowego, ale tu Kesza wyciął taki numer (strącił gaśnice przeciwpożarową oblewając wszystkich obficie pianą) że postanowiono przekazać sprawę niepoprawnego wesołka władzom wyższym. "Dajcie go mnie!" - krzyknęła na to kierowniczka przedszkola Marina Borisowna. - "Nie potrafi rozstać się z dzieciństwem, więc mu je przedłużę".
I tak Kesza został niańką przedszkolaków. Czuwał nocami nad ich snem, a stara niania Arina Rodionowna czuwała nad nim gdy zasypiał szybciej od swych podopiecznych, albo gdy uciszając jednego marudera budził resztę i całe przedszkole stawało na nogi. Sprawdziły się słowa Mariny Borisowny. Kesza czuł się wśród dzieciarni jak ryba w wodzie: mógł grać i śpiewać do woli, dzieci go lubiły, podobały im się jego wymyślane na poczekaniu bajki i piosenki. Póki szło tylko o zabawę - wszystko było dobrze. Ale któregoś dnia kierowniczka zostawiła na jego głowie całe przedszkole; wszyscy dorośli ulotnili się. To był sądny dzień. Kesza uprzytomnił sobie, że nic nie potrafi: ani ubrać dzieci, ani przyszyć guzika, ani utrzymać ładu przy posiłkach, ani pozmywać naczyń. Wytłukłby je wszystkie, gdyby nie przyszły mu z pomocą dzieci...
Minął jakiś czas. Kesza nie wstydził się już swojego zajęcia, nie krył się przed kolegami. A gdy przyszło powołanie do wojska, ciężko mu było rozstawać się z dziećmi. I im z "wąsatą nianią" również. (FSP)

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
19. Ostatnia dwójka (Posledniaja dwojka = Последняя двойка) - ZSRR 1977 reż. Boris Naszczekin
reż. dubb.: Maria Olejniczak

Misza - Sasza Iwachin - Piotr Borowik
Nikołaj - Jewgienij Gierasimow - Stefan Knothe
Paweł Pietrowicz - Anatolij Graczew - Jerzy Molga, ...

.Obrazek

Bohaterem jest dwunastoletni, inteligentny chłopiec przysparzający swą ciekawością świata niemało kłopotów najbliższym i ... samemu sobie. Utrzymany w pogodnej, nie pozbawionej akcentów humorystycznych tonacji film opowiada o perypetiach dziecka spotęgowanych nieobecnością rodziców przebywających za granicą. [FSP]

Misza Andriejew, uczeń VI klasy jest chłopcem o wszechstronnych zainteresowaniach. Interesują go płazy, zna się na silniku samochodowym, zajmuje się fotografią. Gorzej natomiast jest z nauką, tym bardziej, że nie ma się nim kto zająć. Rodzice przebywają za granicą, a starszy brat Nikołaj, rajdowiec motocyklista, zajęty własnymi sprawami rzadko gości w domu.
Wróciwszy z kolejnych zawodów Nikołaj zastaje bałagan w domu, a Misza komunikuje, że ma mnóstwo dwój i grozi mu pozostanie na drugi rok w tej samej klasie. Po skarceniu chłopca Nikołaj przypomina mu o rychłym powrocie rodziców i obietnicy jaką im złożył przed wyjazdem, że nie zaniedba nauki.
Przerażony Misza dzwoni do kolegów, aby dowiedzieć się co jest zadane na następny dzień, a potem obłożony książkami ... zasypia na dywanie. Następnego dnia, zdesperowany postanawia rzucić szkołę. "Planami na przyszłość" dzieli się z jednym z sąsiadów, Pawłem Pietrowiczem, pracownikiem instytutu naukowego. W instytucie, gdzie pracuje Paweł Pietrowicz Misza poznaje naukowca Lewana, który postanawia pomóc chłopcu. Chcąc zmusić Miszę do solidnej nauki, ucieka się do podstępu. Mówi mu, że jeśli będzie przychodził o określonej godzinie do instytutu, włączał odpowiednią maszynę, to ona za niego nauczy się, a Misza poprawi złe stopnie. Tłumaczy Miszy, że po włączeniu maszyna tworzy bioelektryczne prądy, które jakoby uaktywniały działalność komórek mózgowych i pomagały w gromadzeniu i utrwalaniu wiadomości. Misza z niebywałą gorliwością przystępuje do pracy i w szybkim tempie poprawia złe oceny. Wszyscy są zdumieni, a wychowawczyni prosi Miszę, aby podzielił się z kolegami swoimi doświadczeniami. Chłopiec opowiada komu zawdzięcza sukces i po tym gorzkim wyznaniu wybiega z klasy. Biegnie do laboratorium by zniszczyć maszynę, dzięki której - jak sądzi - nieuczciwie zdobył wiedzę. Lewan odkrywa chłopcu prawdę: maszyna jest zwykłym magnetofonem, a sukcesy zawdzięcza Misza tylko systematycznej nauce. Uradowany chłopiec wraca do szkoły z mocnym postanowieniem kontynuowania solidnej nauki. (FSP)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Zbigniew Dolny
Prawdziwy ekspert
 
Posty: 383
Dołączył(a): 15 gru 2011, o 01:28


Powrót do 1970-1979

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 1 gość