Polski-Dubbing.pl • Zobacz wątek - Rok 1976

Strona główna forum Historia polskiego dubbingu 1970-1979

Możliwość pisania postów bez rejestracji.

Moderator: Zbigniew Dolny

Rok 1976

Postprzez Zbigniew Dolny » 24 sie 2008, o 11:50

rok 1976
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Lista kinowych premier dubbingowych wg. miesięcy:
styczeń- Witia, Masza i morska piechota
luty- Spotkanie na Kasjopei
sierpień- Pirat
wrzesień- Premia, Zdolny do wszystkiego;
październik - Mała syrena
listopad- Baśń o Jasnym Sokole, Pójdę z wami, Ten cudowny piasek partyzanckich dróg, Podróż Sindbada do Złotej Krainy,
grudzień- Co z tobą?, Skazańcy, W krainie pieczonych gołąbków, Piraci na Pacyfiku, Skarb na wyspie, Zindy - chłopiec z bagien,
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
DUBBING ROKU [dubbing telewizyjny]

1. Kto się boi Virginii Woolf?- (Who's Afraid of Virginia Woolf?) - USA 1966 reż. Mike Nichols
reż. dubb.: Maria Olejniczak
dialogi: Grażyna Dyksińska-Rogalska
dźwięk: Zdzisław Siwecki
montaż: Henryka Machowska
kier. prod.: Mieczysława Kucharska

Martha - Elizabeth Taylor - Aleksandra Śląska
George - Richard Burton - Mieczysław Voit
Honey - Sandy Dennis - Marta Lipińska
Nick - George Segal - Jan Englert


.[Obrazek.Obrazek
.Obrazek.Obrazek

.Obrazek.Obrazek
Elizabeth Taylor grająca Martę i rewelacyjna (jak zawsze) Aleksandra Śląska użyczająca jej głosu w polskiej wersji dubbingowej.
.Obrazek.Obrazek
Richard Burton jako George i jego polski głos - Mieczysław Voit.
.Obrazek.Obrazek
Sandy Dennis jako koszmarna Honey i doskonale ją dubbingująca Marta Lipińska.
.Obrazek.Obrazek
George Segal jako Nick i jego polski kolega Jan Englert.

Do domu z przyjęcia wracają Martha (Elizabeth Taylor) i George (Richard Burton). Nieco podpici po kolejnym nudnym i beznamiętnym wieczorze spodziewają się u siebie gości - młodej pary: Nicka (George Segal) i jego żony Honey (Sandy Dennis), którzy niedawno przybyli do miasta. Martha i George niedługo przed ich przyjściem rozpoczynają kłótnię, jedną z wielu w tym związku. Nick i Honey stają się świadkami ich wzajemnych pretensji i nie do końca jasnych relacji. Alkohol leje się strumieniami, rozplątuje języki, zaciera granice. Tej nocy padnie ogrom gorzkich słów, wiele sekretów i kłamstw wyjdzie na jaw. Wszyscy obecni staną twarzą w twarz z tym, czego się obawiali i co zmuszało ich do nieustannej ucieczki.. [FilmWeb]

Doskonały polski dubbing. Świetna reżyseria i doskonale dobrani aktorzy, którzy stworzyli tu wybitne kreacje dubbingowe. Godne podziwu jest też tłumaczenie tekstu i jego redakcja, co było zadaniem karkołomnym przy takiej ilości tekstu i filmu, w którym przez ponad połowę metrażu, aktorów widać w dużych zbliżeniach. Wszak musiały tu zgadzać się tak zwane "kłapy" (ruchy warg aktorów). /Dialogi polskie są dziełem Grażyny Dyksińskiej-Rogalskiej./ Zadanie bardzo trudne ale efekt ekranowy olśniewający! Gorąco polecam!

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
DUBBING ROKU
2. Premia - ZSRR reż. Sergiej Mikaelian
reż. dubb.: Zofia Dybowska-Aleksandrowicz
dialogi: Elżbieta Łopatniukowa
dźwięk: Jerzy Januszewski
montaż: Danuta Sierant
kier. prod.: Tadeusz Simiński

brygadzista Potapow - Jewgienij Leonow - Jerzy Tkaczyk
dyrektor Zjednoczenia Batarcew - Władimir Samojłow - Zdzisław Salaburski
kierownik oddziału planowania i księgowości Szatunow - Michaił Głuzski - Henryk Machalica
sekretarz komitetu zakładowego Sołomachin - Oleg Jankowski - Marian Kociniak
główny dyspozytor Frołowski - Armen Dżigarchanian - Stanisław Michalik
ekonomistka Milenina - Nina Urgant - Ewa Wawrzoń,
oraz: Leopold Matuszczak, Krzysztof Kołbasiuk, Józef Kalita,
Ewa Ziętek, Andrzej Seweryn, Filip Łobodziński i inni ...

.Obrazek.Obrazek.Obrazek
.Obrazek.Obrazek.Obrazek

Na budowie kombinatu chemicznego, pracownicy odcinka SU-33 ustawiają się po odbiór premii. Wkrótce okazuje się, że nie zgłosiła się po pieniądze jedna z brygad. Zaniepokojony kasjer dowiaduje się ku swemu zdumieniu, że brygada premii nie podejmie. Brygadzista Potapow odmawia podania motywów wspólnie podjętej decyzji dając kolejnym rozmówcom lakoniczną odpowiedź... "wszystko wyjaśnię na zebraniu zakładowego komitetu partyjnego..."
Po południu zostaje zwołane zebranie. Prócz członków egzekutywy uczestniczy w nim kierownictwo budowy. Potapow i jeden z młodych robotników. Na pytanie dyrektora Batarcewa - Potapow odpowiada z goryczą: "Premii nie weźmiemy dlatego, że osławiona premia bije po kieszeni robotników". Wskutek ustawicznych przestojów spowodowanych nierytmiczną dostawą betonu, jego ludzie, pracujący na akord, więcej tracą niż zyskują na premii; swym protestem chcą spowodować zmianę sytuacji. Batarcew usiłuje załagodzić konflikt i ugłaskać Potapowa obietnicą stworzenia jego brygadzie warunków wykluczających przestoje. Potapow jest nieprzekupny, chodzi mu o sprawy ogólniejsze. Domaga się wyjaśnień w jaki sposób, mimo bałaganu, marnotrawienia czasu i przestojów - Zjednoczenie plan wykonało? Wie oczywiście, że jest to skutek interwencji dyrekcji powołującej się w ministerstwie na rzekome "trudności obiektywne" dzięki czemu plan obniżono. To właśnie jest nieuczciwe, bo pierwotny plan - przy lepszej organizacji pracy - można było wykonać. Potapow ma konkretny dowód w postaci dokładnych obliczeń. A skoro pierwotny plan można było wykonać, to wtedy premia za ów plan zaniżony - jest bezprawna i należałoby ja zwrócić do skarbu państwa. Taki właśnie wniosek składa Potapow w imieniu brygady.
Oświadczenie brygadzisty wywołuje ogólne poruszenie. Wielu członków egzekutywy powątpiewa w czystość intencji Potapowa, pomawiając go o rozrabiactwo. Sekretarz Sołomachin domaga się jednak sprawdzenia obliczeń Potapowa. Ekspertem ma być wyznaczona przez Szatunowa, kierownika działu planowania i księgowości (najostrzej zwalczającego wnioski Potapowa), pracownica jego działu, ekonomistka Milenina. Szatunow domaga się ujawnienia nazwiska osoby, która pomogła Potapowowi dokonać obliczeń i dostarczyła niezbędnych danych. Potapow odmawia, ale "zdrajca" sam się ujawnia: jest nim właśnie Milenina, która potwierdza absolutną poprawność analizy i dokładność obliczeń.
Poza salą podejmowane są próby skłonienia członków brygady do wycofania się z przyjętej decyzji. Część robotników rzeczywiście ulega presji. Potapow jest bliski załamania, zwłaszcza, że Batarcew proponuje mu kompromis: niech wycofa wniosek o zwrot premii, a dyrekcja zapewni jego brygadzie warunki terminowego wykonania planu. Potapow decyduje się opuścić zebranie, ale sekretarz Sołomachin stojący otwarcie po jego stronie, zarządza głosowanie nad wnioskiem. Początkowo 3 głosy padają za, a 3 przeciw. Po długim wahaniu także dyrektor Batarcew... głosuje za wnioskiem, który oznacza dla niego kres kariery. [FSP]

Bardzo dziękuję panu Markowi Kopaczowi z Filmoteki Narodowej za spisanie z kopii filmowej danych dubbingowych do tego filmu.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

3. Witia, Masza i morska piechota (Pro Witiu, pro Maszu i morskuju piechotu = Про Витю, про Машу и морскую пехоту) - ZSRR 1974 reż. Michaił Ptaszuk
reż. dubb.: Maria Olejniczak

Witia Kriakin - Sierioża Swietlicki - Tomasz Piluś
Masza Pietrowa - Oksana Bobrowicz - Magda Górowska
Wakuła - Iwan Mykołajczuk - Tadeusz Grabowski
Kozłow - Aleksandr Abdułow - Włodzimierz Nowakowski, ...

.Obrazek

Wnikliwa obserwacja dzieci w ich mikroświecie, w którym w specyficzny sposób przełamują się problemy moralne świata dorosłych. Mały Witia wychowywany w bazie wojskowej, bez rówieśników, trafia na obóz pionierski, gdzie musi sam wywalczyć sobie miejsce wśród kolegów. [F]

Sześcioletni Witia Kriakin żyje i wychowuje się wśród żołnierzy piechoty morskiej. Ojciec - oficer i matka - lekarka służą w marynarce. W wojskowej osadzie na wybrzeżu Morza Czarnego, w której mieszka Witia, nie ma innych dzieci. Jedynymi przyjaciółmi Witii są marynarze Wakuła, Gija i Kozłow. Chłopiec dyskutuje z nimi o poważnych problemach, śpiewa pieśni, uczy się jazdy konnej i pływania.
Pewnego dnia przyjeżdża Masza, niewiele starsza od Witii; chłopiec dla zdobycia jej sympatii demonstruje swoją zręczność i siłę, ona otwiera przed nim świat dziecięcych zabaw.
Witia ma iść do szkoły i rodzice postanawiają wysłać go na obóz pionierski, aby zetknął się z rówieśnikami. Chłopiec jedzie tam niechętnie, bo trudno mu rozstać się z Maszą.
Na obozie Witia styka się z zupełnie innym życiem, ale wszystko czego nauczyli go marynarze okazuje się bardzo pożyteczne. Starsi chłopcy początkowo dokuczają mu, a gdy Witia staje w obronie dziewczynki, którą uderzył Stasik, postanawiają dać mu nauczkę. Jednakże Witia, demonstruje swoją "marynarską szkołę" i sposoby walki wręcz komandosów, zdobywa sobie mocną pozycję wśród kolegów. Zostaje komendantem oddziału, zmusza do chodzenia w szyku wojskowym, ale... nie czyni tego z ochotą. Woli zabawy, których nauczyła go Masza.
Po Witię przyjeżdża kuter wojenny; czas wracać do rodziców. Odprowadza go cały oddział - Witia ma teraz dużo przyjaciół. (FSP)
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
4. Spotkanie na Kasjopei (Otroki wo wsielennoj = Отроки во вселенной) - ZSRR 1974 reż. Riczard Wiktorow
reż. dubb.: Izabela Falewicz

Siereda - Misza Jerszow - Marian Opania
Koziełkow - Sasza Grigoriew - Paweł Wawrzecki
Kopanygin - Wołodia Sawin - Tomasz Pacuła
Łobanow - Wolodia Basow - Witold Dębicki
Kutiejszczykowa - Ola Bitiukowa - Ilona Kuśmierska, ...

.Obrazek

Przygodowa opowieść o losach młodocianych kosmonautów (którzy wystartowali z Ziemi w filmie "W drodze na Kasjopeję") lądujących na planecie zawładniętej przez roboty. [FSP]

Przed 27 laty statek kosmiczny "Zorza" wystartował z Ziemi i wyszedł z systemu słonecznego; Ziemia straciła z nim kontakt. Rodzice młodych kosmonautów co roku obchodzili ich urodziny. Teraz według ich obliczeń dzieci powinny mieć po 40 lat... PSO miał jednak inne zdanie na ten temat. Pojawił się, jak zwykle niespodziewanie, i wyjaśnił rodzicom, że dzieci są nadal nastolatkami. Rzecz w tym, że statek wszedł w szybkość podświetlną i czas płynie na jego pokładzie o wiele wolniej.
Tymczasem statek "Zorza" wchodzi w obszar przyciągania planety Kasjopeja. Po długich sporach zdecydowano, że w pierwszej kapsule na planetę odleci Koziełkow, Łobanow i Kutiejszczykowa. Czwórka pozostała na statku co godzinę będzie się z nimi kontaktować.
Minęło pięć godzin, a łączności nie udało się nawiązać. Na pokładzie "Zorzy" zjawiają się natomiast goście: Agapit i jego dwaj towarzysze są potomkami dawnych mieszkańców planety i opowiadają Ziemianom tragiczną historię swej ojczyzny. 250 lat temu była to szczęśliwa planeta, o wysoko rozwiniętej nauce i technice. Wielkim osiągnięciem uczonych był biotechniczny robot-wykonawca. Z kolei uczeni skonstruowali robota-władcę, który zdolny był nie tylko do zarządzania wykonawcami, ale także do doskonalenia ich. Potem roboty-władcy postanowiły doskonalić żywych mieszkańców planety dowodząc, że w pełnym szczęściu przeszkadzają ludziom takie cechy jak dobroć, sumienie, miłość. Roboty-władcy stworzyły "zew": pełne grozy, a jednocześnie czarujące połączenie dźwięków, po usłyszeniu których nawet najsilniejsi ludzie tracili wolę i pokornie szli do punktów, gdzie przemieniano ich w "szczęśliwe", bezmyślnie zadowolone istoty. Absolutnie bezwolni przeżywali ostatek swego życia, nie pozostawiając potomstwa, gdyż byli pozbawieni miłości. Teraz na planecie nie ma ani jednej żywej istoty, tylko roboty-władcy i roboty-wykonawcy. Trójce młodych kosmonautów z "Zorzy" grozi nieuchronna zagłada.
Przy pomocy specjalnego klucza Agapita udało się nawiązać kontakt z wysłannikami i uprzedzić o grożącym im niebezpieczeństwie. Ale było już za późno: nie mogli oni opuścić planety, gdyż roboty zniszczyły kapsułę.
Dowódca statku Wiktor Sierieda i Agapit ruszają kolegom na pomoc. W pokonaniu robotów pomaga im spryt i pomysłowość. Przydaje się "uniwersalny klej" Łobanowa i fenomenalna pamięć Miszy Kopanygina, pomysłowość Wari, a także leukoplaster Julii. W rezultacie udaje się wysadzić elektrownię, zasilającą roboty w energię. Władza tyranów kończy się.
Gdy kosmonauci rozglądają się wokół planety przypominającej rodzinną ziemię, zjawia się... PSO, o którym zdążyli już zapomnieć, wręczając Wiktorowi kopertę z napisem "poufne". Zawiera ona słowa: "Czy nie czas wracać na Ziemię, przyjaciele?" (FSP)

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
5. Pirat (Un pirata de doce años) - Meksyk 1972 reż. René Cardona Jr.
reż. dubb.: Maria Olejniczak

Morgan - Hugo Stiglitz - Jerzy Rogowski
Eryk Goldark - Al Coster - Krzysztof Jarosiński
lady Harold - Christa Linder - Anna Wróblówna
De Leon - Carlos Agosti - Krzysztof Orzechowski
Roda - Rogelio Guerra - Włodzimierz Bednarski
Barracuda - Pancho Cordova - Leonard Andrzejewski, ...

.Obrazek

Bohaterem "Pirata" jest nieulękniony mały Eryk, syn króla piratów, obrońca uciśnionych. Rozgrywająca się w egzotycznej scenerii dynamiczna akcja obfituje w mrożące krew pościgi i pojedynki, są nawet ludożercy! Intryga w sumie dość nieprawdopodobna i jak każą reguły gatunku - uwieńczona happy-endem. [FSP]

Okręt piracki pod dowództwem kapitana Morgana zostaje u wybrzeży Ameryki Płd. zaatakowany przez oddział żołnierzy hiszpańskich. po krwawej walce okręt idzie na dno, a spośród załogi z życiem uchodzą jedynie Morgan i czterech jego wiernych kompanów; Barracuda, Luma, Scott i Brown. Docierają na tratwie do wyspy ludożerców, na której wybrzeżu stacjonują wojska hiszpańskie. Postanawiają schronić się w dżungli. Spotykają tu dwunastoletniego Eryka, syna króla piratów Johna Goldarka, zmarłego na wyspie w czasie próby ratowania lady Harold, jej dwojga siostrzeńców i czarnej służącej - przetrzymywanych przez Hiszpanów.
Morgan i jego towarzysze decydują się na współdziałanie z małym Erykiem, doskonale znającym wyspę i umiejącym radzić sobie w każdej sytuacji. Udaje im się odbić więzione dzieci, które wraz z Erykiem chronią się w dżungli, sami jednak wpadają w ręce Hiszpanów i zostają skazani na śmierć. Podczas gdy trwają przygotowania do egzekucji - Eryk z pomocą dzieci wysadza w powietrze skład hiszpańskiej amunicji. W gigantycznym zamieszaniu i panice spowodowanej eksplozją Morgan i jego ludzie uciekają. Uchodzą w głąb wyspy i dołączają do dzieci. Rusza za nimi kolejna pogoń hiszpańska.
W dżungli grupa Morgana zostaje napadnięta przez ludożerców. Wycieńczeni krwawą walką salwują się ucieczką wypływając łodzią na otwarte morze. Ścigani przez Hiszpanów znajdują ratunek na pokładzie pirackiego okrętu, którym po rozgromieniu napastników powrócą do Anglii. (FSP)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
6. Zindy, chłopiec z bagien (Zindy, el niño de los pantanos) - Meksyk 1972 reż. René Cardona
reż. dubb.: Henryka Biedrzycka

Zindy - Al Coster - Krzysztof Jarosiński
dziadek Zindyego - René Cardona - Czesław Byszewski
Anita - Lindy Fields - Kasia Figura
pani Zubiyaga - Gloria Chavez - Mirosława Dubrawska
pan Zubiyaga - Arturo Soto Echeverra - Tadeusz Grabowski
Sebastian - René Barrera - Zbigniew Kryński, ...

.Obrazek

Zindy, chłopiec z bagien" to liryczna opowieść o 11-latku wzrastającym na łonie natury, w samym sercu dżungli. Codzienny kontakt ze światem zwierząt wyrabia w chłopcu nieustępliwość, która okaże się cechą wielce przydatną w jego późniejszych zmaganiach z naturą. Film zrealizowano w plenerach dżungli meksykańskiej. [FSP]

Po dokonaniu zemsty na mordercach swego jedynego syna, stary doktor Abuelo Montaño uchodzi wraz z osieroconym wnukiem Zindym w głąb dżungli. Osiedlają się w miejscu okolonym niedostępnymi bagnami i omijanymi przez wędrowców. Asymilują się w nowym środowisku, wkrótce dżungla nie ma przed nimi tajemnic. Zindy wyrasta na zaradnego chłopca i w czasie nieobecności dziadka, wyjeżdżającego czasem po prowiant, świetnie sobie radzi. Jego jedynymi towarzyszami są szympans Toribio, tarantula Cuca i wąż-boa, zwany Rufino. Zindy z dziadkiem utrzymują się ze sprzedaży skór upolowanych krokodyli, które od doktora odbiera jego zaufany przyjaciel, Sebastian. Dziadek świadom jest konieczności porzucenia ukrytej egzystencji w dżungli: Zindy ma już dwanaście lat i niezbędne jest kontynuowanie rozpoczętej przez dziadka edukacji w normalnej szkole.
Pewnej nocy wracając z wyprawy po prowiant dziadek gubi drogę i tonie w bagnie. Zrozpaczony wnuk, który dowiedział się o tragedii znalazłszy kapelusz dziadka na bagnie, tuła się po dżungli i spotyka swoja rówieśnicę Anitę. Dziewczynka odłączyła się od grupy i zabłądziła. Zindy opiekuje się nią troskliwie i przysposabia do trudów prymitywnej egzystencji. Wkrótce jednak do chaty zagląda głód i Zindy zmuszony jest wyprawić się do miasta po prowiant. Zostaje rozpoznany przez Sebastiana, który na wieść o śmierci dziadka chce wziąć chłopca pod swój dach. Zindy wraca jednak do leśnej kryjówki - wie, że czeka tam na niego Anita. Tymczasem chata jest pusta. Zindy wyrusza na poszukiwania i po długiej wędrówce odnajduje wycieńczoną Anitę w momencie kiedy do skoku szykuje się puma. Zindy zasłania ciałem towarzyszkę i strzela do drapieżnika. Ranna puma rzuca się na chłopca. W krytycznym momencie przybywa ekspedycja zorganizowana przez rodziców dziewczynki. Dzieci zostają uratowane. (FSP)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
7. Mała syrena (Ningyo Hime) - Jap. 1974 reż. Tomoharu Katsumata
reż. dubb.: Mirosław Bartoszek
Teksty piosenek: Tadeusz Dobrzyński
Dialogi: Alicja Karwas
Dźwięk: Anatol Łapuchowski
Montaż: Henryka Gniewkowska
Kierownik produkcji: Bożena Dębowska

Ewa Adamska, Hanna Bedryńska, Tomasz Fogiel,
Andrzej Herder, Jerzy Przybylski, Barbara Wałkówna
Marian Wojtczak
i inni

.Obrazek

Rysunkową adaptację baśni Hansa Christiana Andersena zrealizowała wytwórnia Toei dla uczczenia setnej rocznicy śmierci duńskiego bajkopisarza.

W głębinach mórz żyje wszechwładny król - ojciec uroczych syrenek. Najmłodsza z nich, księżniczka Marina ciekawa jest świata i życia na ziemi. Wiadomości o zwyczajach ludzi przynoszą jej mały delfinek Fryc i Książę Wielorybów. Pewnego dnia w czasie zwiedzania podwodnego księstwa natrafia na zatopiony okręt, w którym znajduje popiersie pięknego młodzieńca. Syrenka zakochuje się w tym wizerunku i coraz bardziej pragnie poznać istoty ludzkie. Dzięki pomocy Fryca wyjeżdża w paszczy, zaprzyjaźnionego wieloryba na powierzchnię morza.
Przepływa wspaniały okręt, na którym syrenka dostrzega młodzieńca łudząco podobnego do posągu. Był to młody książę, który wraz ze świtą wybrał się na morską przejażdżkę. Niespodziewany sztorm wywraca okręt. Marina ratuje tonącego księcia i wynosi go na brzeg. Chłopiec jest nieprzytomny a syrenka nie wie, jak mu pomóc. Gdy dostrzega zbliżających się ludzi, chowa się za skałę i z ukrycia obserwuje, jak grupa młodych dziewcząt zajmuje się rozbitkiem, który zdążył już oprzytomnieć.
Po powrocie do swego podwodnego pałacu syrenka nie może zapomnieć o księciu i wbrew przestrogom Fryca za wszelką cenę chce być razem z nim. Udaje się do czarownicy, która przyrzeka jej ludzką postać w zamian za syreni głos. Ostrzega jednocześnie, że jeśli książę ożeni się z inną - musi powrócić znów do morza, lecz zamieniona w falę morską. Marina godzi się na te warunki. Zamieniona w śliczną dziewczynę - budzi się na brzegu plaży. Książę zabiera ją do pałacu nie poznając jednak swej wybawicielki; wciąż poszukuje nieznajomej, która uratowała mu życie i z którą chciałby połączyć swój los. Tymczasem zbliża się termin jego ślubu z wybraną mu przez rodziców księżniczką Sumiko. Ku swej radości rozpoznaje w niej poszukiwaną wybawicielkę (ją to bowiem pierwszą ujrzał, gdy odzyskał przytomność).
Syrenka jest zrozpaczona. Z pomocą przychodzi jej znów wierny Fryc i siostry-syrenki, które oddały wiedźmie piękne włosy, aby ratować Marinę. Dają jej sztylet , którym ma zabić księcia i obmyć stopy w jego krwi, aby wrócić znów do postaci syrenki. Ale Marina nie może tego zrobić; kochając księcia ponad wszystko - skacze do morza. Książę znajduje jej zapinkę i dopiero wtedy uprzytamnia sobie, kim była naprawdę. Jest jednak za późno - Marina zamieniła się w pianę morską. [FSP]
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
8. W krainie pieczonych gołąbków (Im Schlaraffenland) - NRD 1975 reż. Kurt Jung-Alsen
reż. dubb.: Mirosław Bartoszek

Andrzej Zumsee - Jan Spitzer - Piotr Krukowski
Adelajda Türkheimer - Marylu Poolmann - Hanna Bedryńska
James Luis Türkheimer - Erwin Geschonneck - Sławomir Misiurewicz
Asta, córka Türkheimerów - Barbara Schnitzler - Barbara Marszałek
Agnes Matzke - Katharina Thalbach - Alicja Krawczykówna
Kaflisch - Jaecki Schwarz - Maciej Małek
Blosch - Wilhelm Gröhl - Zygmunt Zintel
Friedrich Köpf - Alfred Müller - Mirosław Szonert
dr Bediener - Gerd Biewer - Jerzy Przybylski, ...

.Obrazek

Satyryczny obraz świata nowobogackiej burżuazji u schyłku XIX wieku. Historia Andrzeja Zumsee, młodzieńca z prowincji przybywającego do Berlina, gdzie dzięki romansowi z żoną możnego bankiera wybija się jako dziennikarz. Pobyt w "Krainie pieczonych gołąbków" nie trwa jednak wiecznie - błyskotliwa kariera kończy się tak nagle jak się zaczęła. [FSP]

Andrzej Zumsse z Gumplach nad Renem przybył na studia do Berlina. Decydując się na studia musiał z góry zrezygnować z praw do rodzinnej winnicy; oczekuje go co najwyżej stanowisko nauczyciela w rodzinnym mieście. Andrzej uważa jednak, że jego talent literacki wysoko ceniony w Gumplach, predestynuje go do wyższych celów. Dzięki pomocy poznanego przypadkowo literata Fryderyka Köpfa dostaje się w berlińskie środowisko dziennikarskie, a następnie zostaje wprowadzony do pałacu spekulanta giełdowego, bankiera Türkheimera, którego rodzina nadaje ton życiu towarzyskiemu w stolicy Rzeszy.
Wkrótce Zumsee zostaje kochankiem pani domu, co błyskawicznie wprowadza go w kręgi "najlepszego towarzystwa". Andrzejowi wydaje się, że królestwo Türkheimera to baśniowa kraina pieczonych gołąbków. Wraz z miłością pięknej Adelajdy pojawiają się pieniądze, a w prasie - panegiryczne artykuły sławiące talent młodego literata. Wydaje mu się, że jest pełnoprawnym obywatelem krainy nierobów. Jednak, gdy przesycony Adelajdą, zaczyna uwodzić kochankę bankiera, urażając uczucia obojga małżonków Türkheimerów - ich zemsta jest natychmiastowa. Wygnany z baśniowej krainy ląduje na nieciekawej posadce i żeni się z niechlujną i nieatrakcyjną, bez oprawy strojów i klejnotów, byłą kochanką Türkheimera... (FSP)

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
9. Podróż Sindbada do złotej krainy (The Golden Voyage of Sinbad) - USA 1973 reż. Gordon Hessler
reż. dubb.: Maria Olejniczak

Sindbad - John Philip Law - Jerzy Rogowski
Margiana - Caroline Munro - Barbara Burska
Koura - Tom Blake - Tadeusz Wieczorek, ...

.Obrazek

Swobodna parafraza baśni o przygodach dzielnego żeglarza Sindbada. Tym razem towarzyszymy mu w podróży do Złotej Krainy w poszukiwaniu korony królestwa Marabii. [FSP]

Wokół łodzi żeglarza Sindbada pewnego dnia zaczyna krążyć tajemniczy stwór przypominający nietoperza. Jego skrzekliwy pisk budzi przerażenie załogi i przeczucie niebezpieczeństwa. Stwór trzyma w pysku metalowy przedmiot, który spada na pokład. Sindbad zawiesza go na szyi jako amulet. Tej nocy żeglarz śni o pięknej dziewczynie trzymanej w niewoli przez tajemniczego czarownika Kourę.
Następnego dnia statek Sindbada dopływa do brzegów Marabii, której wezyr okazuje się posiadaczem bliźniaczego amuletu. Złączone amulety Sindbada i wezyra stanowią część całości składającej się z trzech amuletów, brak jest natomiast trzeciego. Ich cień to mapa tajemniczej Lemurii. Tu właśnie przed Fontanną Przeznaczenia rozstrzygnąć ma się sprawa dziedzictwa tronu Marabii.
Sindbad rusza w podróż, by odnaleźć brakujący fragment amuletu. Zabiera ze sobą Hakima, syna bogatego kupca i jego niewolnicę, piękną Margianę, dziewczynę ze snu. Za statkiem Sindbada podąża uparcie czarownik Koura w nadziei, że ubiegnie go u brzegów Lemurii. Sindbadowi udaje się przybyć przed Kourą. Dotarłszy do Lemurii Sindbad zasięga rady Wyroczni Wszechprawd. Jeden z wysłanników czarownika podsłuchawszy rozmowę przekazuje jej treść Kourze. Wiele pułapek czyhać będzie teraz na dzielnego żeglarza. Stoczy walkę z sześcioramiennym bożkiem Kali, jednookim Centaurem i okrutnym Gryfem. Wreszcie na dnie fontanny odnajduje brakującą część amuletu. Nie doda jej już Kourze, którego w śmiertelnej walce pokonuje. Zdobytą przez siebie koronę królestwa Marabii wkłada na skronie prawowitego właściciela - wezyra. (hw FSP)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
10. Wybór celu (Wybor celi = Выбор цели) - ZSRR 1975 reż. Igor Tałankin
reż. dubb.: Mirosław Bartoszek

Igor Kurczatow - Siergiej Bondarczuk - Jerzy Przybylski
Maria, jego żona - Irina Skobcewa - Barbara Horawianka
Zubawin - Gieorgij Żżenow - Ryszard Dembiński
Joffe - Nikołaj Wołkow - Sławomir Misiurewicz
Chalipow - Iwan Solowiow - Włodzimierz Kwaskowski
Fiedia - Nikołaj Burlajew - Bronisław Wrocławski
Izotow - Siergiej Diesnicki - Andrzej Żarnecki
Gulajew - Władimir Koriecki - Andrzej Głoskowski
Stalin - Jakow Tripolski - Ryszard Sobolewski
Żukow - Michaił Uljanow - Wojciech Pilarski, ...

.Obrazek

Zrealizowana z rozmachem epopeja Igora Tałankina przypomina historię powstania bomby atomowej oraz uzmysławia znaczenie tego faktu dla dziejów ludzkości. Tałankin eksponuje przede wszystkim osiągnięcia uczonych radzieckich, ale wpisuje je w szeroko zarysowane tło historyczne, ukazując także wybitnych fizyków innych narodowości, głównie Niemców i Amerykanów. Wiele uwagi poświęca również motywom politycznym i osobistym jakie przyświecały uczonym pracującym nad powstaniem bomby oraz moralnym reperkusjom ich prac. [FSP]

25 kwietnia 1945. Nad Łabą przyjazne spotkanie formacji 5 Armii Radzieckiej i 1 Armii Amerykańskiej.
Lipiec 1945, rezydencja Stalina. Dyskutując z Mołotowem i Żukowem Stalin opowiada o butnej postawie Trumana na Konferencji Poczdamskiej, mającej swe źródło w świadomości, że Amerykanie posiadają bombę o niezwykłej sile niszczącej...
6 sierpnia 1945, zamek Farmhall w Wlk. Brytanii. Grupa internowanych tu wybitnych fizyków niemieckich dowiaduje się o zrzuceniu bomby atomowej na Hirosimę...
2 sierpnia 1939, Waszyngton, Biały Dom. Po długich namowach swego przyjaciela i doradcy Saxa - prezydent Roosevelt obiecuje pomoc dla naukowców zajmujących się fizyką jądrową...
31 grudnia 1940 rok, Bergtechsgaden. Hitler nie zgadza się na propozycję jednego ze swych ministrów podjęcia prac nad bomba atomową...
Wrzesień 1941, Lipsk. Dwaj wybitni fizycy niemieccy von Laue i Heisenberg postanawiają poprosić fizyka duńskiego Nielsa Bohra, by w ich imieniu zaproponował uczonym amerykańskim układ (zawarty oczywiście w tajemnicy bez żadnych gwarancji stron) o obopólnym zaprzestaniu prac w dziedzinie rozszczepienia jąder uranu...
Październik 1941, Kopenhaga. Bohr uważając propozycję fizyków niemieckich za nierealną - odmawia pomocy.
Jesień 1942, willa Stalina w Kuncewie. Stalin podejmuje decyzję rozpoczęcia badań nad bombą atomową. Kierownictwo prac obejmuje fizyk z Leningradu Igor Kurczatow...
6 sierpnia 1945. Narada u Stalina z udziałem Kurczatowa i administracyjnego kierownika prac Zubawina, w sprawie konieczności dalszej mobilizacji kadr i środków materialnych dla zabezpieczenia prac radzieckich atomistów...
Jesień 1942, Los Alamos. Oppenheimer otrzymuje nominację na kierownika amerykańskiego centrum badań jądrowych...
Maj 1945. Trwają prace nad rosyjską bomba "A". W rozmowie z jednym ze swych współpracowników, Izotowem, Kurczatow snuje plany pokojowego wykorzystania energii atomowej...
Maj 1945. Narada w sztabie amerykańskim na temat kiedy i gdzie zrzucić pierwsze bomby atomowe, wybór pada na Hirosimę i Nagasaki...
26 grudnia 1946. W radzieckim ośrodku atomowym dokonano pierwszej udanej reakcji rozszczepienia jądra uranu...
Pierwsze lata po wojnie. Kurczatow zapada na ciężką chorobę serca. Nie zaprzestaje jednak pracy - jest to okres budowy pierwszych elektrowni atomowych w Woroneżu i Białorajsku... (FSP)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
11. Zdolny do wszystkiego (Potryasayushchiy Berendeev = Потрясающий Берендеев) - ZSRR 1975 reż. Igor Wozniesienski
reż. dubb.: Izabela Falewicz

Sierioża Bieriendiejew - Siergiej Obrazcow - Piotr Sot
Szura Pietrow - Andriej Charybin - Julian Krasnodębski
ojciec Sierioży - Jewgienij Jewstagniejew - Sylwester Pawłowski
matka Sierioży - Lidija Jewstigniejewa - Wanda Mayerówna
dyrektor szkoły - Boris Iwanow - Tadeusz Bartosik
Paweł Iwanowicz - Aleksiej Mironow - Stanisław Gawlik
Kopyłow - Lew Durow - Zygmunt Listkiewicz
nauczycielka - Emilia Milton - Alina Bukowska
milicjant - Leonid Kaniewski - Józef Nowak
Katia Tugarinowa - Weronika Izotowa - Małgorzata Miłobędzka, ...

.Obrazek

Komedia dla dzieci i młodzieży. Sierioża Bieriendiejew, samorodny talent techniczny, którego eksperymenty spędzają sen z powiek nieszczęsnym rodzicom - znajdzie w końcu pole do popisu, ulepszając obrabiarki w szkolnej pracowni. [FSP]

Sierioża jest uczniem ósmej klasy szkoły podstawowej, chłopcem niezwykle utalentowanym technicznie. Wykonuje samodzielnie modele oryginalnych, choć zupełnie nieprzydatnych urządzeń. Zdziwieni kolejnym wynalazkiem, podczas próby którego zawala się ściana mieszkania - nieszczęśni rodzice muszą podjąć dramatyczną decyzję na temat przyszłej edukacji jedynaka: szkoła ogólnokształcąca czy technikum zawodowe? Model "rakiety średniego zasięgu" przesądza sprawę - szkoła zawodowa!
Tutaj ma nareszcie Sierioża pole do popisu i niczym nieograniczonej inwencji: powstają więc coraz to doskonalsze "urządzenia do wymiany i utrwalania informacji" pospolicie zwane ściągaczkami, powstają skomplikowane peryskopy do podglądania, szpule do transportowania kartek z rozwiązaniami zadań...
W krótkim czasie Bieriendiejew zdobywa sobie podziw całej szkoły. Sława dociera do pokoju nauczycielskiego, a co gorsza i do gabinetu srogiego dyrektora. On to właśnie wszedł w posiadanie najnowszego wynalazku Sierioży: aparatu do miotania ściągawek-błyskawic. Niezrażony Bieriendiejew postanawia jednak wespół ze swym przyjacielem, Szurą Pietrowem nawiązać kontakt z cywilizacjami pozaziemskimi. Projekt napotyka na trudności prozaiczne: brak części. Przedsiębiorczy konstruktor postanawia więc wykorzystać stary radioodbiornik ze szkolnej świetlicy. Uporawszy się wreszcie z częściami nadaje Bieriendiejew sygnały do obcych galaktyk. Docierają one, kilka ulic dalej do pewnego radioamatora, tropiącego "szpiegowskie" radiostacje. Wkracza on błyskawicznie do akcji, by w porę unieszkodliwić "groźnego wroga". Wezwana na pomoc milicja kwituje całą sprawę jako niezły żart.
Bieriendiejew bierze się z kolei do budowy uniwersalnej maszyny samokroczącej - patronuje całemu przedsięwzięciu nauczyciel fizyki, zdający sobie sprawę, że lepiej spożytkować inwencję Sierioży do budowy wehikułu niż zakłócania spokoju w eterze. Rusza Bieriendiejew w podróż samokroczącym wehikułem po okolicznych polach, finiszuje zaś w jeziorze, na dnie którego osiada wspaniały wrak.
Nadchodzi wreszcie dzień triumfu. Udoskonalona przez Sieriożę w szkolnej pracowni obrabiarka spotka się z aprobatą samego dyrektora. Wszystkie grzechy zostały darowane i zapomniane. Ale to jeszcze nie wszystko. Niepozorny zewnętrznie chłopak staje się obiektem zainteresowania samej Katii Tugarinowej, najładniejszej dziewczynki w klasie i zostaje zaproszony na szkolną potańcówkę.
Czas mija. I oto gablotę szkolnego muzeum zdobi zdjęcie uznanego wynalazcy Siergieja Bieriendiejewa. (hw FSP)

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
12. Baśń o Jasnym Sokole (Finist - Jasnyj Sokoł = Финист - Ясный Сокол) - ZSRR 1975 reż. Giennadij Wasiljew
reż. dubb.: Maria Piotrowska

Finist - Wiaczesław Woskriesienski - Marek Barbasiewicz
Alenuszka - Swietłana Orłowa - Ewa Adamska
Jaszka - Michaił Kononow - Michał Szewczyk
wojewoda - Michaił Pugowkin - Sławomir Misiurewicz
Anfisa - Ludmiła Chitiajewa - Barbara Wałkówna
Agafon, mąż Anfisy - Gieorgij Wicin - Zbigniew Jabłoński
wesołe staruszki : Glikierija Bogdanowa-Czesnokowa - Lena Wilczyńska
Marija Barabanowa - Maria Białobrzeska
Anna Stroganowa - Alicja Sobieraj
Kartaus - Mark Piercowski - Włodzimierz Skoczylas
Kostriuk - Gieorgij Millar - Zygmunt Zintel
Fingał - Lew Potiomkin - Włodzimierz Kwaskowski, ...

.Obrazek

Przepojona humorem i poezją ekranizacja opartej na ludowym podaniu baśni Nikołaja Szestakowa; jej bohaterem jest Jasny Sokół - młodzieniec nieulękły i szlachetnego serca. Finist rozgromi wojska króla zła, Kartausa, zyskując miłość pięknej dziewczyny. [FSP]

Na spokojną, szczęśliwą krainę napadły wojska okrutnego Kartausa, władcy królestwa zła. Kiedy wydawało się, że nic już nie uratuje bezbronnej ludności przed straszliwą niedolą - zjawił się Finist, mężny i szlachetny młodzieniec, który rozgromił napastników. Wdzięczni ludzie nazwali swego wybawcę Jasnym Sokołem.
Gniew Kartausa był straszny. Wysłał przeciwko Finistowi swego najprzebieglejszego czarodzieja Kostriuka z rozkazem unieszkodliwienia śmiałka. Zgubiło Finista jego dobre serce: nie odmówił wody zakutemu w łańcuchy starcowi - czary zaczęły działać i piękny młodzieniec zamienił się w straszliwego leśnego potwora.
Bezskutecznie szukała Finista jego ukochana, piękna Alenuszka. Poszukiwał go także kronikarz Jaszka, wysłannik wojewody z miasta oblężonego przez wojska Kartausa. Na próżno rozpytywali ludzi o Jasnego Sokoła - ślad po nim zaginął. Wszyscy byli w rozpaczy, bo tylko Finist mógł pokonać groźnego potwora, który właśnie pojawił się w lesie. Jedynie trzy mądre wesołe staruszki nie zlękły się potwora utrzymując, że to zaczarowany człowiek, któremu ludzką postać może przywrócić miłość niewinnej dziewczyny. Uwierzyła staruszkom Alenuszka i ofiarowała potworowi swe serce. Miłość przezwyciężyła złe moce. I znów waleczny Finist rozgromił wojska Kartausa, i znów ściągnął na siebie cały jego gniew. Rzucił zły król na szalę najpotężniejsze zaklęcia, które sprowadziły Finista do jego siedziby. Zamknięty w żelaznej klatce, pilnowany przez oddziały strażników wolał FInist śmierć niż bogactwa ofiarowane mu w zamian za służbę u Kartausa.
Wierna Alenuszka nie zostawiła narzeczonego w nieszczęściu. Wspomagana przez niezawodne wesołe staruszki dotarła wraz z Jaszką do królestwa Kartausa. Trafiła tu także Anfisa, wytrwale poszukująca swego męża Agafona, który pewnego dnia zapadł się pod ziemię. Nie pomogły już żadne czarodziejskie sztuczki - Kartaus poniósł klęskę, a Finist i Alenuszka żyli długo i szczęśliwie... (mp FSP)
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
13. Pójdę z wami (Kriestianskij syn = Крестьянский сын) - ZSRR 1976 reż.Irina Tarkowska
reż. dubb.: Izabela Falewicz

Kostia - Sierioża Kurakin - Maciej Orłoś
Grunia - Natasza Goriewanowa - Krystyna Chmielewska
Fiedka - Wiaczesław Głuszkow - Piotr Grabowski
Stiopka - Anatolij Akuratow - Tomek Piluś
ojciec Kostii - Leonid Markow - Krzysztof Kumor
Andriej Pietrakow - Gieorgij Burkow - Marek Bargiełowski
Gomozow - Jurij Szerstniew - Zygmunt Listkiewicz
Pokłonow - Lew Durow - Wiesław Drzewicz, ...

.Obrazek

Przygodowy film ukazujący losy kilkunastoletniego chłopca, który w wirze burzliwych wydarzeń 1918 roku przeistacza się z naiwnego dziecka w czerwonego partyzanta. [FSP]

Niepojęte rzeczy działy się we wsi tego lata 1918 r. - przyjaciele Kostia i Stiopka przestali cokolwiek rozumieć. Ledwie oswoili się ze słowem "rewolucja" gdy znów powrócili biali. Chłopcy pojechali do miasta zasięgnąć języka, ale i tam niczego się nie dowiedzieli. W drodze słyszeli wszakże strzelaninę i widzieli uciekającego mężczyznę, który skrył się - jak oni - pod wagonami pociągu.
Tego samego mężczyznę spotkał Kostia wieczorem we własnym domu. Przyprowadził go potajemnie przewodniczący rady wiejskiej Gomozow prosząc ojca Kostii o udzielenie noclegu. Długo w nocy słuchał Kostia opowieści towarzysza Andrieja Pietrakowa. Rankiem już go nie było, za to w wiosce pojawiły się obwieszczenia białogwardyjskiego pułkownika Mogilnikowa, zobowiązujące chłopów do informowania go o wszystkim co dzieje się we wsi, zwłaszcza zaś do ujawniania ludzi, którzy pomagają bolszewikom. Gorliwy kułak Pokłonow zasadził syna Fiedkę do pisania i podyktował długą listę nazwisk. Kostia który dowiedział się o tym od służącej Pokłonowa, Gruńki, zdążył ostrzec zadenuncjowanych sąsiadów. Wszyscy uciekli do lasu, tylko stary Kolesow, jedyny który nie dał wiary chłopcu, został bestialsko zamordowany.
Nazajutrz wsią wstrząsnęły nowe wydarzenia. Zabity został Pokłonow, a wykonawca wyroku na zdrajcy, towarzysz Andriej aresztowany przez żołnierzy Mogilnikowa i skazany na śmierć. Nocą Kostia i Gruńka zakradli się pod szopę w której więziony był Pietrakow, i zmyliwszy czujność strażników umożliwili mu ucieczkę.
Od tej pory domem chłopca stał się las. Był tu już jego ojciec, domorosły felczer, który podjął się opieki nad rannymi. Kostia pilnie uczy się żołnierskiego rzemiosła i wkrótce bierze udział w bojowych akcjach. Uczestniczy w trudnej operacji zdobycia broni składowanej w niedostępnej siedzibie anarchistów. Po powrocie czeka go straszny cios: zabity został ojciec. Biali przeczesują las. Broni się zaciekle topniejący oddział czerwonych partyzantów. Ginie tow. Andriej. Jego miejsce przy pistolecie maszynowym zajmuje Kostia... (mp FSP)

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
14. Co z tobą? (Czto s toboj proischodit? = Что с тобой происходит?) - ZSRR 1975 reż. Władymir Saruchanow
reż. dubb.: Mirosław Bartoszek

Mitia Gromow - Sława Baranow - Sławomir Górzyński
Nina Gorczakowa - Ola Ponomariewa - Magdalena Sołtysiak
Mariszka - Nina Saruchanowa - Justyna Birużanka
Wania Zajczenko - Sasza Jefimow - Sławomir Pieniążek
Sławek Szczukin - Sasza Dubrowin - Jacek Banasik
Muszkina - Lena Gnuskowa - Roksana Dejmanowska
Łobow - Wasia Agapow - Tomek Kozłowicz
Szarapow - Wadim Madianow - Piotr Giryń
Wiera Nikołajewna, nauczycielka - Galina Orłowa - Barbara Marszałek
Lew Iwanowicz, dyrektor szkoły - Boris Zajdenberg - Józef Zbiróg
Klara Pawłowna, nauczycielka - Marina Gawriłko - Alicja Sobieraj
matka Mitii - Dana Stolarska - Jadwiga Siennicka
woźnica, Pał Pałycz - Iwan Ryżow - Marian Wojtczak
milicjantka - Ludmiła Karausz - Janina Borońska
matka Niny - Lilija Alesznikowa - Nina Przybyłowska, ...

.Obrazek

Bohaterem filmu jest 12-letni Mitia, chłopiec żywy i inteligentny, przysparzający wszakże wielu kłopotów i sobie, i nauczycielom z racji swego rozbudowanego instynktu opiekuńczego i naiwnie pojmowanej koleżeńskości, co prowadzi do poważnych zaniedbań w nauce. Dzięki wyrozumiałości dyrektora i pomocy kolegów chłopiec wybrnie z kłopotów i wraz ze swoja przyjaciółką Niną zda do następnej klasy. Perypetie Mitii i jego kolegów pokazane zostały w liryczno-komediowym tonie. [FSP]

Mitia Gromow jest uczniem szóstej klasy, chłopcem, o którym mówi się, iż bardziej troszczy się o sprawy innych niż własne. Przyjaźni się z Niną, której choroba stawia pod znakiem zapytania promocję do siódmej klasy. Zdesperowany chłopiec nie chcąc rozstawać się z Niną - postanawia również "zasłużyć" sobie na repetowanie. Sposób jest prosty: spóźnianie się, częste wagarowanie oraz nie odrabianie lekcji.
Wolny czas spędza Mitia na doglądaniu starej klaczy Wietki, zasłużonej dla przedsiębiorstwa miejskiej zieleni. Marzeniem chłopca jest, by Wietka stała się własnością szkoły ku radości wszystkich uczniów.
Kompanem Mitii jest Wania, wprawdzie dopiero trzecioklasista, ale geniusz matematyczny, dla którego nawet zadania z VII klasy nie przedstawiają trudności. Mitia skorzysta z jego pomocy, by błyszcząc na klasówce z matematyki odzyskać opinię pilnego ucznia, jako że okazuje się, iż Nina uczy się w domu i prawdopodobnie zda do VII klasy. Niestety, w finale obaj chłopcy lądują w gabinecie dyrektora...
Zaprzyjaźniwszy się z Wanią Mitia odkrywa przyczyny jego niepowodzeń w szkole i wiecznego smutku: Wania cierpi z powodu braku zainteresowania jego osobą rodziców. Istotnie, rodzice chłopca, naukowcy pochłonięci swoimi sprawami, niewiele czasu poświęcają synowi. Mitia decyduje się na ryzykowną aferę: pozoruje porwanie Wani i dzwoni do jego rodziców z żądaniem okupu. Sprawa oprze się o dyrektora szkoły, ale przerażenie rodziców wyleczy Wanię z kompleksu niekochanego dziecka.
Zbliża się koniec roku szkolnego. Dzięki wyrozumiałości dyrektora i pomocy kolegów Mitia wybrnie z kłopotów i wraz z Niną zasiądą po wakacjach we wspólnej ławce - jako siódmoklasiści. Nawet sprawę Wietki udaje się załatwić pomyślnie ku radości szkolnej dziatwy. (zgl FSP)

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
15 Piraci na Pacyfiku (Piratii din Pacific) - Rum-Fr 1974 reż. Gilles Grangier i Sergiu Nicolaescu
16 Skarb na wyspie (Insula comorilor) - Rum-Fr 1974 reż.Gilles Grangier i Sergiu Nicolaescu
reż. dubb.: Zofia Dybowska-Aleksandrowicz

Donifan - Marc di Napoli - Tomasz Knapik
Gordon - Dominique Planchot - Krzysztof Knothe
lord Buchanan - Constantin Burbulescu - Piotr Krzyżanowski, ...

.Obrazek

Film przygodowy przeznaczony dla młodocianej widowni, wykorzystujący wątki powieści Verne'a "Dwa lata wakacji" i "Tajemniczej wyspy". Kilkunastoletni chłopcy znajdują w wyłowionej z wody butelce wezwanie pomocy z małej wysepki. Płyną na pomoc, by przekonać się, że wpadli w ręce piratów. "Skarb na wyspie" jest dalszym ciągiem "Piratów na Pacyfiku" - przygody chłopców na wyspie i spotkanie z tajemniczym nieznajomym, który pomaga im wydostać się z pirackiej pułapki. [FSP]

PIRACI NA PACYFIKU
Kilkunastoletni Donifan Weldon wraz z siódemką kolegów wypływa szkunerem "Sloughi" należącym do jego wuja, lorda Buchanana, w wakacyjny rejs z Nowej Zelandii na wody Pacyfiku. W wyłowionej z wody butelce znajdują wezwanie pomocy z małej wysepki, na której odnajdują rozbitków Forbesa i Picke'a przechowujących plany nieznanej wyspy. Wzięci na pokład okazują się piratami. Po sprowokowaniu pożaru i zmuszeniu kapitana Hulla do zawinięcia do portu, opanowują podstępem statek wpuściwszy nań resztę pirackiej załogi. Chłopców zabierają jako zakładników, pozostawiają też na pokładzie chłopca okrętowego Dicka i marynarza O'Briena, który udaje że przystąpił do bandy, by móc czuwać nad losem chłopców. Forbes i Picke zamierzają odnaleźć skarb na tajemniczej wyspie, ale muszą przedtem uwolnić z więzienia w Australii żeglarza Watsona, jedynego, który zna do niej drogę. Forbes płynie do Nowej Zelandii, aby uzyskać od lorda Buchanana okup, pozostali organizują ucieczkę Watsona. Dzięki pomocy O'Briena chłopcom udaje się uwolnić z prowizorycznego więzienia i powrócić na "Sloughi". Jednak O'Brien ginie w wypadku i chłopcy zostają sami na pełnym morzu.

SKARB NA WYSPIE
Zagubiony na pełnym morzu "Sloughi" po długiej podróży rozbija się na rafie koralowej u brzegów nieznanej wyspy. Grupka chłopców z Nowej Zelandii dociera na tratwie do brzegu, gdzie odnajdują opuszczoną chatę, szkielet zmarłego rozbitka i mapę. Nie mając pojęcia, gdzie są, postanawiają prowizorycznie osiedlić się na wyspie i oczekiwać pomocy. Mieszkają w jaskini, polują, penetrują coraz dalsze okolice. Wkrótce przekonują się, że nie są jedynymi mieszkańcami wyspy. Ktoś stale ich śledzi, znajdują jego ślady, a także liczne pułapki na zwierzynę.
W tym czasie banda Forbesa i Watsona, wyłudziwszy pieniądze od lorda Buchanana, organizuje wyprawę na wyspę. Chłopcy ukrywają się i zacierają ślady swej obecności. Kiedy jednak piraci, przekonani, że są sami na wyspie opuszczają obozowisko, pozostawiwszy tylko dwu strażników, chłopcy usiłują zdobyć ten obóz i zostają uwięzieni. Wtedy przystępuje do akcji tajemniczy nieznajomy. Przecina łańcuch kotwicy powodując odpłynięcie pirackiego statku na pełne morze, a następnie zastawia pułapkę w jaskini, gdzie ukryty jest skarb. Piraci giną przygnieceni skałami, ginie także tajemniczy rozbitek. Słuchając rady umierającego chłopcy pospiesznie opuszczają wyspę na pirackiej szalupie. Na morzu wkrótce odnajduje ich przepływający statek. (sob FSP)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
17. Ten cudowny piasek partyzanckich dróg (Divota prašine = Čudoviti prah) - Jug. (Słowenia) 1975 reż. Milan Ljubić

"Nagi" - Ljubiša Samardžić - Wojciech Zajdler
chłopak - Silvo Božič - Paweł Wawrzecki, ...

.Obrazek


Sugestywna opowieść o dwóch zbłąkanych partyzantach, młodziutkim gimnazjaliście i niewiele od niego starszym wieśniaku - przedzierających się przez okupowane przez Niemców tereny do brygady partyzanckiej. [FSP]

W ogniu toczącej się bitwy przez rzekę przedziera się kilkunastoletni chłopak. W pobliskich zaroślach dostrzega młodego człowieka, posilającego się surowym mięsem zabitego konia. On także zgubił oddział, jest półnagi, bo w czasie przeprawy przez rzekę woda porwała mu spodnie. Po krótkim odpoczynku obaj ruszają w drogę - pragną dotrzeć do swych partyzanckich jednostek. Niebawem natykają się na grupkę podobnych rozbitków. Drogę zagradza im niemiecki bunkier. Podczas gdy "Nagi" i chłopak udają się na rekonesans, by sprawdzić czy nie ma w nim Niemców - czekający na nich towarzysze zostają rozstrzelani przez niemiecki patrol.
Pod wieczór dwaj wędrowcy docierają do zrujnowanego domostwa. Dochodzi do tragikomicznej scysji ze starym gospodarzem, który usiłuje rozbroić chłopaka: potrzebny mu jest karabin dla pomszczenia dzieci, zamordowanych przez Niemców. Nazajutrz, nakarmieni i odprowadzeni przez udobruchanego starego, ruszają dalej. Śpią w lasach, zakopani w liściach, przedzierają się przez wioski opanowane przez czetników i ustaszy, wielokroć ledwie uchodząc z życiem. Nie sprzyjają im też zdezorientowani i zastraszeni wieśniacy. Z jednej wioski zostają wypędzeni, gdy dla ratowania przymierających z głodu rannych partyzantów zabili cielę - podstawę egzystencji licznej i także głodującej rodziny.
W następnej wiosce powiedzie im się lepiej. Dołączy do nich kilku mężczyzn i młodziutka Mara; razem stoczą udaną potyczkę z Niemcami. Po kilku dniach tułaczki doprowadzi ich ona do upragnionego celu - do partyzanckiej brygady. (FSP)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
18. Magiczny kamień (Das blaue Licht) - NRD 1974 reż. Iris Gusner
reż. dubb.: Maria Piotrowska

.Obrazek

Kończy się wojna. Hans i jego koledzy walczący w służbie króla - wracają do domów. Mieszki ich są puste, nie wypłacono im żołdu. Hans mimo zranionej nogi dociera do chaty Czarownicy, która daje mu jedzenie i nocleg w zamian za pracę w ogrodzie przy rąbaniu drzewa. Na prośbę Czarownicy wchodzi do studni, aby wydobyć czarodziejskie niebieskie światło. Wyjść już jednak nie może. I wtedy odkrywa tajemniczą moc kryształu. Pomaga mu w tym mieszkający w podziemnej grocie dobry duszek - Człowieczek, pojawiający się ilekroć Hans zapala swą fajkę. Oferuje mu swą pomoc w wydostaniu się na wolność. Przedtem odkrywa przed Hansem, ukryte skarby Czarownicy. Ruszają razem w drogę do królewskiego zamku. Zatrzymują się w pobliskim miasteczku, w karczmie, gdzie Hans poznaje piękną córkę szynkarza - Annę. Niepostrzeżenie dostaje się do zamku, gdzie Król ucztuje z okazji zakończonej wojny. Żołnierz domaga się zaległej zapłaty za wierną służbę, ale zostaje wyśmiany, a za zuchwalstwo ma być wtrącony do lochu. Dzięki kryształowi i pomocy Człowieczka ucieka do karczmy porywając ze sobą córkę Króla. Po licznych perypetiach Hans zostaje jednak pojmany i skazany na śmierć przez powieszenie.
Przy pomocy cudownego niebieskiego światła skazaniec wywołuje straszliwą wichurę, która dosłownie wymiata straże i zgromadzoną gawiedź. Przerażony Król obiecuje mu rękę córki w zamian za uratowanie głowy, ale Hans kocha Annę i odebrawszy swoją należność rusza wraz z dziewczyną i Człowieczkiem do rodzinnej wioski. [PK FSP]


-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
19. Skazańcy (Osydeni duszy = Осъдени души) - Bułg. 1976 reż. Wyło Radew
reż. dubb.: Henryka Biedrzycka

Fanny Horn - Edit Szolai - Ewa Żukowska
Ricardo Heredia - Jan Englert - Jan Englert
Jacques Muriet - Rusi Czanew - Stefan Knothe
ojciec Olivares - Wyłczo Kamaraszew - Kazimierz Kaczor
Klara - Silwija Rangiełowa - Jolanta Wołłejko
George - Roman Gromadski - Maciej Rayzacher, ..

.Obrazek


Dramat psychologiczny, którego akcja rozgrywa się podczas wojny domowej w Hiszpanii. Film opowiada dzieje tragicznej miłości bogatej Angielki do lekarza-jezuity, fanatyka wiary. Reżyser wnikliwie analizuje sprzeczności obyczajowe i polityczne, które przywiodły parę bohaterów do tragicznego końca. [FSP]

Fanny Horn, ciężko chora narkomanka mieszkająca w jednym z madryckich hoteli wspomina dzieje swej tragicznej miłości do hiszpańskiego jezuity, którą przyszło jej przeżyć w burzliwe dni wojny domowej w Hiszpanii...
... Bogata, kapryśna Angielka Fanny podróżuje wraz z przyjaciółmi, francuskim lekarzem Jacquesem oraz Amerykanami - Klarą i Georgem po objętej wirem walki Hiszpanii. W drodze do Toledo poznają jezuitę Heredię i razem zatrzymują się w przydrożnym zajeździe. Fanny jest zafascynowana Heredią, broni go przed niewybrednymi aluzjami swych współtowarzyszy żartujących z ascetycznego mnicha. W czasie kolacji do zajazdu przybywa grupa anarchistów. Jeden z młodych robotników prosi do tańca Klarę. Kobieta odmawia, a George rzuca się na chłopaka i ciężko rani go kastetem. W jakiś czas po incydencie odbywa się rozprawa przeciw Georgowi, który na podstawie zeznań Heredii i Fanny zostaje skazany na pół roku więzienia. Angielka coraz bardziej oczarowana jezuitą zostaje w Hiszpanii i z uporem podąża jego tropem. Dowiedziawszy się, że będący lekarzem mnich ma kierować szpitalem w Peña Ronde, ognisku tyfusu plamistego, postanawia również tam wyjechać. Prosi Heredię, by przyjął ją jako pielęgniarkę, a gdy ten odmawia - przy współpracy zakochanego w niej Jacquesa organizuje z własnych funduszów szpital i wyjeżdża do Peña Ronde. Heredia wita ją chłodno, proponując przeniesienie do innej miejscowości, ale Fanny zostaje i finansując oba szpitale staje się coraz potrzebniejsza jezuicie. Nie zmienia to jednak jego stosunku do Fanny, której unika, choć w krótkiej chwili słabości wyznaje jej miłość.
Tymczasem wraz z pogarszającą się sytuacją na froncie, położenie obu szpitali staje się coraz cięższe: brak lekarzy, medykamentów, łóżek. Rozprężenie panuje również wśród tych, którzy poświęcili się chorym. Jeden z mnichów, Olivares, popełnia samobójstwo, a brat Domingo, młodziutki wychowanek Heredii, ślepo do tej pory wielbiący swego opiekuna, opuszcza po kryjomu Peña Ronde z zamiarem przyłączenia się do republikanów. Szybko jednak zostaje ujęty i skazany na śmierć. Usiłująca go ratować Fanny dowiaduje się, że ten okrutny wyrok zapadł z woli ojca Heredii. Zrozpaczona uczestniczy w egzekucji Dominga, a potem wraca do Peña Ronde, gdzie strzałem z rewolweru zabija Heredię. (BP FSP)

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Zbigniew Dolny
Prawdziwy ekspert
 
Posty: 374
Dołączył(a): 15 gru 2011, o 01:28

Postprzez Zbigniew Dolny » 19 kwi 2009, o 15:34

20. Ostatnia ofiara (Posledniaja żertwa = Последняя жертва) - ZSRR 1975 reż. Piotr Todorowski
reż. dubb.: Henryka Biedrzycka

Julia Tugina - Margarita Wołodina - Maria Ciesielska
Fłor Pribytkow - Michaił Głuzski - Ignacy Machowski
Wadim Dulczyn - Oleg Striżenow - Andrzej Seweryn
Ławr Mironowicz - Leonid Kurawlow - Andrzej Gawroński
Irina Ławrowna -Olga Naumienko - Joanna Kacperska
Sałaj Sałtanycz - Władimir Kenigson - Zdzisław Salaburski
Dergaczew - Walerij Fiłatow - Piotr Zborowski
Michiewna - Maria Winogradowa - Helena Dąbrowska
Kisłowski - Paweł Winnik - Lech Ordon
Krugłaja - Lionella Pyriewa - Aleksandra Zawieruszanka
Mirowicz - Roman Chomiatow - Tadeusz Wieczorek, ...

.Obrazek

Z dnia na dzień topnieją nadzieje młodej wdowy Julii Tuginy na małżeństwo z Wadimem Dulczynem, ale bezgranicznie zakochana wciąż czeka na kochanka, który tymczasem przegrywa w karty resztki jej fortuny. Interesuje się nią stary bogaty kupiec Fłor Pribytkow, jednak Julia kategorycznie odrzuca jego matrymonialną ofertę. Tym trudniej przyjdzie jej prosić go o pożyczkę 6 tysięcy rubli. Ale te pieniądze to cena jej szczęścia. Dulczyn przyrzekł, że zerwie z hazardem, wyznaczył termin ślubu, musi tylko spłacić dług Sałaj Sałtanyczowi - więc Julia nie odmówi tej ostatniej dla niego ofiary.
Pribytkow wie, że opłaci mu się ta pożyczka; knuje chytrą intrygę, dzięki której Julia sama wpadnie w jego sidła. Dulczyn przegrywa w ciągu jednej nocy zdobyte przez Julię pieniądze. Musi ożenić się z posażną panną, a taką jest zafascynowana nim Irina, młodziutka kuzynka Pribytkowa. Julia przymierza właśnie ślubną suknię - gdy dowiaduje się o ślubie ukochanego z inną. Gdy posag Iriny okaże się mitem, Dulczyn wycofa się z ożenku i z bukietem róż popędzi znowu do Julii. Za późno. Julia wychodzi za mąż za Pribytkowa. Rad nie rad Dulczyn żeni się z pieniędzmi starej i głupiej wdowy Piwokurowej, rajonej mu od dawna przez Sałtanycza. A romantyczna Irina, która w hulace Dulczynie widziała hrabiego Monte Christo, znajduje ukojenie u boku zramolałego, ale majętnego generała. (MP FSP)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
21. Brygady Tygrysa (Les Brigades du tigre) - Fr. sezon 1 - 1974-75 reż. Victor Vicas
reż. dubb.: Maria Olejniczak
dialogi: Grażyna Dyksińska-Rogalska
dźwięk: Roman Błocki

- Tadeusz Wieczorek; Czesław Mroczek; Stefan Knothe; Czesław Byszewski; Eugeniusz Robaczewski; Andrzej Prus; ...
.Obrazek.Obrazek.Obrazek
.Obrazek.Obrazek.[Obrazek

"Tygrys" to przydomek francuskiego polityka, Georges'a Clemenceau, który na początku XX w. postanowił zreformować niesprawna i posługującą się przestarzałymi metodami policję. Z linii produkcyjnych zjeżdżały właśnie pierwsze samochody. Uzbrojone w ten cud techniki elitarne oddziały zwane "Brygadami Tygrysa" ruszyły w pogoń za przestępcami rozproszonymi po całym kraju. Nastała era policji zmotoryzowanej, zdecydowanej i skutecznej. [opis dystrybutora dvd]


Dubbing dla "Brygad Tygrysa"

Wkrótce na telewizyjnym ekranie zobaczymy sensacyjno-przygodowy serial produkcji francuskiej "Brygady Tygrysa" w reżyserii Victora Vicasa. W dziesięciu odcinkach obejrzymy działalność specjalnych brygad do walki z przestępcami we Francji w początkach XX wieku. Obserwowałem pracę nad dubbingowaniem piątego odcinka tego filmu, zatytułowanego "Bractwo Wilków".
Mała, kameralna salka Studia Opracowań Filmów przy ul. Nabielaka w Warszawie. Przy pulpicie aktorskim stoją Tadeusz Wieczorek (główna rola - komisarz Valentin), Czesław Mroczek (współpracownik komisarza - Terrasson) oraz Stefan Knothe (drugi współpracownik - Pujol). Oglądają na niewielkim ekranie akt IV, odcinek filmu o długości 120 metrów w przypadku taśmy 16 mm na której nakręcono właśnie francuski serial. W studio używa się do projekcji czarno-białej kopii, tzw. roboczej, serial powstał w kolorze.

.Obrazek.Obrazek
Jean-Claude Bouillon jako komisarz Valentin. W polskiej wersji językowej głosu mu użyczył Tadeusz Wieczorek.
.Obrazek.Obrazek
Jean-Paul Tribout jako Pujol i Stefan Knothe udzielający mu głosu w wersji polskiej.
.Obrazek.Obrazek
Pierre Maquelon jako Terressin i jego polski głos - Czesław Mroczek.

Uwaga, zapis!

Za chwilę, Roman Błocki, operator dźwięku informuje: - uwaga gramy, uwaga zapis!
Aktorzy, już ze słuchawkami na uszach wpatrują się w ekran. Przed nimi teksty dialogów. Maria Olejniczak, reżyser dubbingu, zwraca uwagę aktorowi, że zdanie przez niego powiedziane nie było powiedziane rytmicznie, tzn. samogłoski rozwarte i spółgłoski wargowe nie trafiały zgodnie z oryginałem, poza tym były niedokładności dykcyjne. Szczególnie w zdaniu: "Musisz zrobić to, co ci polecono". Pani Olejniczak przypomina aktorom aby zwracali uwagę przede wszystkim na gest aktora ponieważ w tym przypadku nie widać twarzy, synchron powinien być zgodny z gestem.
Jak rozpoczęto prace nad polska wersją dialogową "Brygad Tygrysa"? Najpierw reżyser wraz z całą grupą produkcyjną mając tylko surowy tłumaczenie przeglądają film. Po każdym odcinku reżyser wraz z dialogistka musi ustalić ogólną koncepcję opracowania dialogu. Np. III odcinek, w którym mówiono po francusku i niemiecku stworzył problem jak zróżnicować te języki w dubbingu. Później Grażyna Rogalska-Dyksińska, dialogistka filmu opracowała literacko teksty i ułożyła je synchronicznie, co w języku dubbingowym nazywa się układką. (Forma przetłumaczonego dialogu powinna być jak najbardziej zbliżona w rytmie i długości dialogu, nie mówiąc o podstawowej rzeczy, tzn zgodności sylab rozwartych i wargowych do oryginalnej; oznacza ona sposób wymawiania, długość następujących po sobie słów, ilość i rozmieszczenie najbardziej widocznych i dających się zrozumieć z ruchu ust spółgłosek).

Mówi reżyser

W przerwie między aktami rozmawiam z Marią Olejniczak, która kończyła reżyserię w łódzkiej szkole filmowej, m. in. z Andrzejem Munkiem i jest jednym z najlepszych reżyserów dubbingu.
Maria Olejniczak mówi: - dla mnie najważniejsze są predyspozycje psychiczne aktora, jego temperament, sposób bycia oraz układ dolnej partii twarzy, gestykulacja, zgodność z ekranową postacią. Głos - w dalszej kolejności.
Do głównej roli wybrałam Tadeusza Wieczorka, gdyż skojarzył mi się z aktorem kreującym rolę komisarza. Zresztą, pracowałam dużo razy z panem Wieczorkiem, m. in. nad serialem "Kolumb", w którym grał główna rolę. Stefan Knothe był adiutantem Arsena Lupin - Grogniarem, teraz jako Pujol gra chyba rolę podobnego typu.


Ekipa realizacyjna przystępuje znów do pracy, obecnie nad V aktem, Anna Łukasik, montażystka uczestniczy w nagraniach. Nie są one nigdy idealne, trafiają się dialogi spóźnione lub za wczesne. Można je wyretuszować właśnie w montażu.
Widzę, że Maria Olejniczak sporadycznie tylko przerywa aktorom, nie poddaje im tonu, często akceptuje ich propozycje, koncepcje zdania. Stara się raczej utrzymać genre "Brygad Tygrysa", zadbać o tempo, rytm sensacyjnych wydarzeń.
Podczas kolejnej przerwy rozmawiam z aktorami. Do odtwórców głównych ról dołączają Czesław Byszewski, Eugeniusz Robaczewski i Andrzej Prus. Mówią mi, że aktor pracujący nad dubbingiem musi wyrazić tylko głosem to, co w teatrze np. przekazuje także ruchem, gestem, mimiką. W radio, aktor też operuje tylko głosem, ale nie musi się podporządkowywać ekranowej postaci, jest swobodniejszy. W dubbingu konieczna jest duża koncentracja uwagi; jednoczesne obserwowanie ekranu, czytanie tekstu, słuchanie dźwięku i zerkanie na reżysera.

Czesław Mroczek uważa, że aktor odnosi sukces wówczas, gdy nie ma się najmniejszych wątpliwości, że postać ekranowa mogla tak mówić.
Eugeniusz Robaczewski wspomina swój najtrudniejszy dubbing gdy gdy podkładał lisa w "Dobranocce". Usta lalki kłapały jak obcęgi - mówi, nie sygnalizując punktu synchronu.

Jeśli film jest zły, to dobry dubbing mu nie pomoże. Zawsze jednak dużo zależy od operatora dźwięku. Roman Błocki pracował nad pierwszymi polskimi wersjami seriali i filmów dla telewizji. Wspomina jak około 10 lat temu zrealizował pierwszy dubbing dla naszej tv w filmie radzieckim "Uparta dziewczyna". Ten eksperyment odbył się właśnie w studio przy Al. Niepodległości. Udał się i odtąd dubbing zaczął konkurować w telewizji z szeptankami, (czytanie tekstu filmu przez lektora).

Ostatnie retusze

Operator dźwięku nagrywa efekty, zgrywa muzykę i tła. Powstaje z tego tzw. ton międzynarodowy. W czasie nagrań studyjnych operator dźwięku zwraca uwagę, aby inaczej nagrać sceny plenerowe (1 mikrofon) niż te we wnętrzach (2 mikrofony). Zmiana planu, np. z ogólnego na bliski wymaga regulacji głośności. Chodzi bowiem o właściwe umiejscowienie głosu w przestrzeni.

Jak wypadnie dubbing "Brygad Tygrysa"? Sądząc z wizyty na planie w studio opracowań filmów - dobrze. 1 odcinek został już przez komisję artystyczną przyjęty, otrzymał celującą ocenę. Telewidzom pozostaje wierzyć, że serial, który wkrótce zobaczymy jest równie dobry, jak jego dubbing.
Bogdan Słowikowski [Życie Warszawy nr.71/24.III.1976r]
Dziękuję Andrzejowi Androchowiczowi za odnalezienie i udostępnienie wywiadu.
Zbigniew Dolny
Prawdziwy ekspert
 
Posty: 374
Dołączył(a): 15 gru 2011, o 01:28

Postprzez Zbigniew Dolny » 9 maja 2009, o 10:32

:roll:
Zbigniew Dolny
Prawdziwy ekspert
 
Posty: 374
Dołączył(a): 15 gru 2011, o 01:28

Re: Rok 1976

Postprzez Daguchna » 4 lut 2012, o 16:56

Czy jest szansa na zamieszczenie tutaj pełnej obsady dubbingu "Podróży Sindbada do złotej krainy"? A jeśli nie, to poproszę chociaż o nazwisko aktora dubbingującego Kourę :)
Avatar użytkownika
Daguchna
Pirszo loszka
 
Posty: 414
Dołączył(a): 15 gru 2011, o 01:46
Lokalizacja: Szpital na peryferiach vel Lazaret na zadupiu


Powrót do 1970-1979

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 1 gość